เจิ้งกั๋วถานดูออกว่าในใจของเฉินชางไม่ค่อยพอใจนัก แต่ไม่รู้ว่ามีสาเหตุมาจากอะไร
ผมทำให้เขาไม่พอใจหรือไง?
ทำไมช่วงนี้ใครเห็นผมก็รู้สึกไม่ดีไปหมด?
เจิ้งกั๋วถานรู้สึกเหมือนมีหมอกปกคลุมศีรษะ ในใจรู้สึกย่ำแย่ยิ่งขึ้น
เมื่อคิดถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดในช่วงนี้ เขาก็รู้สึกว่าควรไปไหว้พระสักหน่อย
การไปล่วงเกินคนที่ไม่ใช่ศัตรูเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาด เจิ้งกั๋วถานประสบความสำเร็จในวันนี้ได้ย่อมไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักอ่านสีหน้าคนอื่น
ดังนั้นแม้เฉินชางจะเป็นเพียงหมอเล็กๆ คนหนึ่งก็ยังพยักหน้ายิ้มให้ “หมอเฉิน สวัสดีครับ วันนี้รบกวนคุณแล้ว เสี่ยวหู่ อีกครู่ตอนไปส่งหมอเฉินอย่าลืมอธิบายให้หมอเฉินฟังด้วยนะครับ”
เฉินชางมองไปยังเครื่องหมายคำถามที่ปรากฏเหนือศีรษะเจิ้งกั๋วถาน
[ติ๊ง! เจิ้งกั๋วถานที่ถูกความวุ่นวายในฮาเร็มก่อกวน อยู่ในอารมณ์หงุดหงิด สอบถามเพื่อให้ได้รับภารกิจต่อเนื่องที่สอง]
เฉินชางยิ้มตอบ “เกรงใจไปแล้วครับคุณเจิ้ง ไม่ทราบว่าวันนี้มีธุระอะไรเหรอครับ?”
เจิ้งกั๋วถานส่ายหน้า สูดหายใจลึกแล้วจึงพูดขึ้นว่า “หมอเฉินครับ คือ…วันนี้แฟนสาวผมถูกขูดที่ขาโดยไม่ทันระวังจนเป็นแผลยาว คุณช่วยดูหน่อยนะครับว่ารักษาให้หายได้หรือเปล่า”
เมื่อเห็นเฉินชางมีท่าทางคล้ายกำลังครุ่นคิด เจิ้งกั๋วถานจึงพูดไปตามตรง “ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากไปโรงพยาบาลนะครับ แต่แฟนของผมคนนี้ค่อนข้างพิเศษ ถ้าคุณได้พบก็จะรู้เอง ตามผมมาเถอะครับ”
ขณะพูดก็พา
