ขณะนี้บนโต๊ะภายในห้องทำงานของแผนกฉุกเฉินมีตะกร้าผลไม้หรูหราวางอยู่หลายสิบตะกร้า! แต่ละตะกร้ามีผลไม้ราคาแพงเรียงอยู่เต็มตะกร้า ด้านในมีมังคุด องุ่นแดง สละ ทุเรียน ขนุน เชอรี่ผลใหญ่…ตะกร้าผลไม้วางเรียงเต็มโต๊ะในห้องทำงานของแผนกฉุกเฉิน!
ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานของเวรกลางวันพอดี แต่คนกลุ่มหนึ่งยังไม่ยอมเลิกงาน กลับพากันมาล้อมโต๊ะหยิบของในตะกร้า
เถียนเซียงหลานทอดถอนใจ “เฮ้อ…นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้กินผลไม้แพงๆ ในห้องทำงานแผนกฉุกเฉินเลยนะคะ!”
ฉางลี่น่าพยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ แต่ก่อนฉันตัดใจซื้อทุเรียนไม่ได้ แต่ในนี้มีแต่เนื้อๆ ทั้งนั้น คงหนักหลายจินอยู่นะคะ? ต้องใช้เงินมากเลย!”
ฉินเยว่ปอกมังคุดแล้วกัดไปคำหนึ่ง “ไม่เลวๆ คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะได้พึ่งบารมีเฉินชางด้วย”
คนกลุ่มนี้คุยกันเสียงดังจ้อกแจ้ก ล้วนกล่าวกันว่าที่ไหนมีผู้หญิงที่นั่นไม่เคยเงียบเหงา
แต่ว่า…
หวังเชียนกลับเป็นเหมือนน้ำนิ่ง เอาแต่เขียนประวัติผู้ป่วย ไม่พูดอะไรสักคำ
ฉินเยว่ถามออกมาด้วยรอยยิ้ม “พี่เชียน พี่กินผลไม้ไหมคะ? ปกติพี่ชอบกินมากไม่ใช่เหรอ?”
เหล่าเฉินก็พยักหน้ายิ้มๆ “ใช่แล้วเสี่ยวหวัง พวกเรากินไม่หมดหรอก เอากลับไปให้ภรรยาคุณบ้างเถอะ!”
หวังเชียนส่ายหน้า พูดยิ้มๆ ว่า “ไม่ต้องหรอกครับ ทุกคนกินเถอะ วันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายท้อง”
สือน่าหัวเราะออกมา “แต่ผลไม้ของแผนกฉุกเฉินมีไม่เยอะจริงๆ สู้ซื้อจากข้างนอกก็ไม่ได้ ส่วนแผนกสูตินารีเวช
