นเดี่ยวก็ยังสมกับเป็นเขตบ้านเดี่ยว มาตรการด้านสิ่งแวดล้อมและความสะอาดทำให้ผู้คนไม่กล้าโยนกระดาษทิ้งแม้แต่แผ่นเดียว
ใต้ต้นไม้มีรังกระต่ายมากมาย มักมีกระต่ายตัวน้อยโผล่ออกมาวิ่งเล่นบ่อยๆ ทั้งยังมีสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยชนิดอื่นอยู่อีกด้วย
เฉินชางมองจนเหม่อ
นี่คือโลกของคนมีเงินหรือ?
เปิดสวนสัตว์ในหมู่บ้านหรือไง?
บนทะเลสาบขนาดใหญ่ที่เกิดจากฝีมือมนุษย์มีเรือยอร์ชจอดอยู่จำนวนหนึ่ง เมื่อดูจากป้ายแล้วดูเหมือนข้างหน้าจะมีเขตตกปลาอยู่ด้วย
จ้าวหู่ชิวยิ้ม “ดูเว่อร์สินะครับ?”
เฉินชางพยักหน้าแรงๆ
“ครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ก็มองจนเหม่อไปเหมือนกัน! พวกคนมีเงินนี่มันรวยจริงๆ!”
ทั้งสองเดินทางมาถึงบ้านเดี่ยวสามชั้นหลังหนึ่ง จากนั้นจึงมีแม่บ้านเดินนำพวกเขาเข้าไป
เมื่อเฉินชางเดินเข้าไปก็พบว่ามีชายอายุประมาณห้าสิบกว่าปีคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขก รอบๆ ยังมีคนอยู่จำนวนหนึ่ง บ้างนั่งบ้างยืน ส่วนใหญ่สวมเสื้อกาวน์สีขาว
คนเหล่านั้นกำลังสนทนากันอยู่ด้านใน
“ไม่สมเหตุสมผลเลย วิธีการเย็บแผลแบบนี้ลดรอยแผลได้จริงๆ แต่ไม่ค่อยดีต่อการซ่อมรอยสักดั้งเดิมเท่าไหร่”
“ตอนเย็บผิวหนัง จะต้องรักษารายละเอียดของดอกไม้ดอกนี้ไปด้วย ดังนั้นตอนเย็บแผลพวกเราต้องพิจารณาถึงเรื่องรอยแผลเป็นให้ดี ภายหลังค่อยใช้เครื่องมือช่วยรักษาผิว อาจจะดีขึ้นบ้าง”
……
ไม่ว่าคนรอบๆ จะพูดอย่างไร ชายหน้าเหลี่ยมอายุห้าสิบกว่าปีคนนั้นยังคงรู้สึกหงุดหงิดจนไม่พูดอะไ
