ักหน้าแล้วจึงเดินเข้าไป พูดอย่างเรียบเฉยว่า “สวัสดีครับ”
เฉินชางไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือทำอะไรไม่ถูก เขาคิดว่าตนไม่ได้มาขอร้องเขา ทำไมต้องกลัวด้วย?
ชายวัยกลางคนพยักหน้า “สวัสดีครับ ผมชื่อเจิ้งกั๋วถาน”
เฉินชางรู้จักชื่อนี้ เพียงแต่ไม่เคยเห็นหน้า
ผู้ประกอบการด้านอสังหาริมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองอันหยาง
ซึ่งก็คือผู้ที่ทำให้ราคาบ้านในมณฑลตงหยางเพิ่มสูงขึ้น เมื่อคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ เฉินชางก็อยากหมุนตัวเดินกลับ หากไม่ใช่ว่าบนศีรษะของเจิ้งกั๋วถานมีเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่สีเขียวปรากฏอยู่ล่ะก็นะ…
