าหาคุณนะครับ คุณไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรไว้จริงเหรอ? ลองคิดให้ดีอีกครั้งสิ คุณไปหาเรื่องผู้ป่วย ครอบครัวผู้ป่วย หรือใครสักคนบนถนนหรือเปล่า?”
เฉินชางส่ายหน้า
เหล่าเฉินจึงค่อยพยักหน้าอย่างวางใจ “เอาละ งั้นออกไปดูกันก่อนเถอะ”
เฉินชางเดินตามเหล่าเฉินไปที่ห้องโถงใหญ่ พบว่ามีคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่บนพื้น เหล่าเฉิน หัวหน้าพยาบาลเถียน และฉางลี่น่าก็อยู่ที่นั่นด้วย
เฉินชางชะเง้อมอง พลันเห็นใบหน้าคุ้นเคยหาใดเปรียบ!
นั่นไม่ใช่พี่เสือของพวก “หัวเสือหัวมังกร” ที่เจอวันนั้นเหรอ?
ถึงอย่างไรก็มีแค่ไม่กี่คนที่เอาหยกกวนอูขนาดใหญ่แบบนั้นมาสวมไว้กับตัว
ลายเสือบริเวณหน้าอก…ทำไมให้ความรู้สึกแปลกๆ ล่ะ?
จ้าวหู่ชิวหันมาเห็นเฉินชางเข้าพอดีจึงรีบลุกขึ้นยืน “ปรมาจารย์เฉิน! คุณมาแล้ว!”
ลูกน้องด้านหลังก็รีบลุกขึ้นยืนตาม “ปรมาจารย์เฉิน! คุณมาแล้ว!”
เฉินชางถูกกลุ่มลายเสือพวกนี้ทำเอาตกใจจนอดก้าวถอยหลังไปไม่ได้
ฉันยังไม่ได้บรรจุเลยนะ!
ความน่าเชื่อถือด้านการพิจารณาคดีนี่มันแย่จริงๆ!
พวกนายอย่ามาใกล้ฉันนะ!
“เรียกผมหมอเฉินเถอะครับ” เฉินชางมองทุกคนแล้วรีบพูดออกมา แต่ยังไม่วายหันไปมองหัวหน้าเฉินที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นจึงรีบเปลี่ยนคำพูด “เรียกผมหมอเสี่ยวเฉินเถอะครับ!”
จ้าวหู่ชิวรีบเรียกอย่างเชื่อฟัง “สวัสดีครับหมอเสี่ยวเฉิน”
คนที่อยู่รอบๆ มองอย่างมึนงง…
เฉินชางเป็นลูกพี่ใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหรือไง?
จู่ๆ ฉางลี่น่าก็คิดไปถึ
