ู้สึกว่าลูกพี่คนนี้น่าสงสารจริงๆ…
และเธอยิ่งสงสัยว่าเฉินชางจะต้องมีฐานะเป็นลูกพี่ใหญ่ที่อยู่หลังม่านแน่นอนหรือเฉินชางจะใช้คำพูดประโยคเดียวตัดสินความเป็นความตายของคนอื่นได้ด้วย?
นี่จะน่ากลัวเกินไปหรือเปล่า?
ความอยากรู้อยากเห็นแผ่ขยายอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกับคลื่นวิทยุที่ถูกรวบรวมและปล่อยสัญญาณออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย…
เถียนเซียงหลานเดินเข้ามา “เสี่ยวเฉิน คุณมีอะไรเหรอคะ ไม่งั้นก็ช่วยเขาเถอะ? แม่เขาจะต้องอยู่ในอันตรายมากแน่”
เฉินชาง “…”
เฉินปิ่งเซิงก็เดินเข้ามา “พวกคุณคุยกันดีๆ นะครับ มีอะไรเหรอ ถ้าแม่คุณไม่สบายก็พามาที่โรงพยาบาลได้ คุณพูดให้ชัดเจนก่อนเถอะ…”
จ้าวหู่ชิวกอดเอวเฉินชางทั้งน้ำตา “แม่ผมอยากพบหมอเสี่ยวเฉิน! แม่ต้องการให้หมอเสี่ยวเฉินไปหา…หมอเสี่ยวเฉิน คุณก็ตกลงเถอะ!”
เฉินชาง “…”
เฉินปิ่งเซิงพูดขึ้นว่า “เสี่ยวเฉิน ไม่งั้นผมไปเป็นเพื่อนคุณดีไหมครับ ถึงยังไงตอนนี้ก็เลิกงานแล้ว”
เมื่อเห็นท่าทางไม่น่าไว้ใจของจ้าวหู่ชิว เฉินชางยังคงรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อถือ
[ติ๊ง! ภารกิจต่อเนื่อง คำขอร้องของจ้าวหู่ชิว ต้องการรับหรือไม่?]
เฉินชางชะงักไปทันทีภารกิจต่อเนื่อง?
ความหมายก็คือ หลังจากรับแล้วจะมีภารกิจต่อเนื่องกันเหรอ?
เฉินชางพูดว่า “คุณปล่อยผมก่อน คนเยอะขนาดนี้มันดูไม่ดีนะครับ”
จ้าวหู่ชิวกล่าวว่า “ถ้าคุณไม่รับปาก ผมก็ไม่ปล่อย…”
“หมอครับ ผมสาบาน น้องสาวของหัวหน้าผมไม่สะดวกออกมาจริงๆ ตอนนี้หัว
