เฉินชางเพิ่งเดินออกมาจากห้องผ่าตัด เข้าไปในลิฟท์ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของอันเยี่ยนจวิน -1!]
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของหวังเชียน -1!]
เฉินชางชะงักไปโดยพลัน!
อะไรเนี่ย?
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
สองศิษย์อาจารย์คู่นี้คิดจะทำอะไรผม?
หรือว่า…กำลังหึง?
เฉินชางคิดถึงความเป็นไปได้นี้
พริบตานั้น ในสมองของเขาก็เกิดภาพเรื่องราวของ…คู่รักคู่แค้นที่กำลังแย่งชิงตน ศิษย์อาจารย์ขัดแย้งกัน…ภายหลังเกิดความรักลึกซึ้ง เป็นอุปสรรคต่อความก้าวหน้าในวิชาแพทย์ สุดท้ายจากรักตนก็กลับกลายเป็นความแค้น ส่วนศิษย์อาจารย์ทั้งสองก็เปลี่ยนจากศัตรูเป็นมิตรอะไรประมาณนั้น
อา…
นิยายเรื่องนี้ ไม่แน่ว่าอาจเขียนได้หลายหมื่นตัวอักษรเลยทีเดียว โดยรวมแล้วก็เหมือนกับที่พูดออกมา
ฉันนี่มันเป็นคนมีความสามารถจริงๆ เป็นพวกยอดฝีมืออะไรประมาณนั้น
เฉินชางลงลิฟท์พลางฮัมเพลงไปด้วย
…………
…………
ตอนนี้ภายในห้องโถงแผนกฉุกเฉินกำลังอยู่ในความสับสนอลหม่าน
มีคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่บนพื้นของห้องโถงแผนกฉุกเฉิน ถูกต้อง นั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่โดยไม่ได้ก่อเรื่องอะไร ทำแค่นั่งอยู่แบบนั้น นั่งบนพื้นโดยไม่กลัวว่าก้นจะเย็น
คนกลุ่มนี้เป็นพวกตัวใหญ่มือหนา ล้วนเป็นชายฉกรรจ์หน้าตาโหดเหี้ยมอายุประมาณสามสิบสี่สิบปี นั่งอยู่บนพื้นอย่างเปิดเผย รอยสักบนร่างสวยมาก ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรกันอยู่
คนกลุ่มนี้สวมชุดคล้ายเครื่องแบบนักโทษ สภาพเหมื
