่อยใจจริงๆ
แต่ว่า…ได้ทักษะเปิดใช้อัตโนมัติมาทักษะหนึ่ง ทำให้เฉินชางดีใจมาก หลังจากเปลี่ยนชุดแล้วก็เดินออกไป
ส่วนค่าความรู้สึกดีหนึ่งแต้มนั้น วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล เขาไม่รีบ
เฉินชางจากไปแล้ว
เหลือแค่อันเยี่ยนจวินและหวังเชียนที่ยืนสบตากัน
เมื่อเดินออกมาจากห้องผ่าตัด ขณะที่ทั้งสองกำลังล้างมือ อันเยี่ยนจวินคิดอยู่นาน สุดท้ายยังคงทนไม่ไหวจนต้องพูดกับหวังเชียนว่า “เสี่ยวหวัง ผมขอถามอะไรคุณหน่อยสิครับ”
หวังเชียนพยักหน้า คิดว่าอาจารย์มีคำถามเกี่ยวกับการผ่าตัดเมื่อครู่นี้จึงรีบรวมสมาธิ “ได้เลยครับ อาจารย์อัน เชิญถามได้เลยครับ”
อันเยี่ยนจวินสูดหายใจลึก “ซี้ด…”
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “คุณสนิทกับเสี่ยวเฉินคนนี้หรือครับ? เขาไม่มีแฟนใช่ไหมครับ?”
หวังเชียนพยักหน้า “ครับ เหมือนจะไม่มีนะครับ! ผมไม่เห็นเขาสนิทกับผู้หญิงคนไหนมาสองปีกว่าแล้ว”
หัวใจอันเยี่ยนจวินเต้นตุบตับ ซวยแล้ว!
ไม่ผิดไปจากที่คิดจริงๆ!
อันเยี่ยนจวินอดถามต่อไม่ได้ “เขาคงไม่…คงไม่ได้ไม่ชอบผู้หญิงหรอกนะครับ?!”
เมื่อได้ยินดังนั้น!
หวังเชียนก็นิ่งค้างไป…
สมองหยุดทำงาน…
ให้ตายเถอะ?
เป็นไปไม่ได้มั้ง?
หวังเชียนหันมา คิ้วขมวดจนยับย่น มองไปยังอันเยี่ยนจวินด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
อันเยี่ยนจวินหันมา ขมวดคิ้วแน่นจนปรากฏรอยย่น มองไปยังหวังเชียนด้วยดวงตาจริงจัง นัยน์ตาเต็มไปด้วยเครื่องหมายตกใจ
จู่ๆ ก็เข
