ามีอะไรจำเป็นเขามักจะเข้าเวรหรือทำโอทีแทนคนอื่น ดังนั้นจึงสนิทสนมกันง่าย หวังเชียนเป็นหนุ่มศัลยแพทย์ทั่วไป มีร่างกายสูงใหญ่แข็งแรง ไม่ว่าอะไรก็ดีไปหมด ขาดไปนิดเดียวก็คือมือไม่ค่อยอยู่สุข พอเห็นเฉินชางก็มักจะแตะนู่นแตะนี่
ว่ากันว่า ในชีวิตคนเรามักเจอกับพวกไร้ศีลธรรมหลายคนที่ต้องลงมือกับชายหนุ่มถึงจะรู้สึกพอใจ
สำหรับคนที่มีน้ำหนักร้อยแปดสิบจินอย่างอีกฝ่าย เฉินชางย่อมไม่อยากเปิดประสบการณ์กับเขาแน่นอน
หวังเชียนทอดถอนใจก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “ชางเอ๋อร์ คุณเปลี่ยนไปนะครับ”
เฉินชางยิ้มเล็กน้อย “หึ ไปไกลๆ เลย!”
หวังเชียนยิ้มกระอักกระอ่วน “ตอนแรกผมเอาของขวัญมาให้คุณด้วย ตอนนี้ไม่มีแล้ว อืม ถือว่าคุณไม่มีผลงานแล้ว!”
เฉินชางยิ้มเย็นชา “ช็อกโกแลตที่คุณบอกว่าซื้อมาจากอเมริกาคราวที่แล้วก็มีขายอยู่ที่ตลาดใต้ตึก ผมเห็นใบเสร็จในกล่องแล้ว ยังช่วยโยนทิ้งให้คุณเงียบๆ ด้วย ลูกอมอัลมอนด์คราวนี้ ผมเดาว่าคงไม่ต่างกันหรอก”
หวังเชียน “…”
เฉินชางสำรวจหวังเชียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น
[หวังเชียน: ผู้ที่มีรูปร่างเหมือนสัตว์ร้ายแต่ปล่อยวางความลามกในใจไม่ได้ ค่าความรู้สึกดี: 25]
อืม ดูแล้วไม่ได้ถูกจับก้นเปล่าๆ ค่าความรู้สึกดียังพอใช้ได้
จู่ๆ เฉินชางก็นึกถึงสวีหรู ผู้หญิงที่มีความดุร้ายจนทำให้พวกเขาหวาดกลัว บางทีสองคนนี้อาจจะเข้าคู่กันได้ดีก็ได้
……
……
ดูเหมือนหมอจะเป็นอาชีพที่น่าอัศจรรย์จริงๆ ไม่ว่าปกติคุ
