ย่าคิดแค่ว่าแผนกฉุกเฉินเป็นแผนกที่ใหญ่ที่สุดในโรงพยาบาล ความจริง…ยังเป็นแผนกที่จนที่สุดในโรงพยาบาลด้วย
ระบบการเข้าเวรของแผนกฉุกเฉินค่อนข้างมีลักษณะพิเศษ แตกต่างกันไปตามแต่ละโรงพยาบาล
การเข้าเวรตอนกลางวันค่อนข้างยุ่งยาก ต้องเขียนประวัติผู้ป่วย ตรวจห้อง จัดการผู้ป่วย เปลี่ยนยาทำแผล ซึ่งเป็นงานที่หมอศัลยกรรมคนหนึ่งทำจนคุ้นเคย ก็เหมือนการตื่นนอนขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน ถ้าวันหนึ่งไม่จับมีดจับผ้าก๊อซก็จะรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง
หลังจากหวังเชียนกลับมาจากการแต่งงาน การท่องเที่ยวในช่วงเวลาฮันนีมูนทำให้ชายหนุ่มวัยคึกคะนองผอมลงไปหลายจิน[1]
เฉินชางทอดถอนใจ ดูท่าทางการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์เป็นงานที่กินแรงจริงๆ
เฉินปิ่งเซิงมองไปยังเฉินชางแล้วพูดขึ้นว่า “วันนี้ผมมีผ่าตัดไส้ติ่งสองเคส หมออันมีหนึ่งเคส ผมคุยกับเขาไว้แล้วว่าจะให้คุณไปทำ คุณก็พยายามเข้าล่ะ”
เฉินชางดวงตาแวววาว พูดยิ้มๆ ว่า “หัวหน้าสุดที่รัก! ขอบคุณมากครับ”
สำหรับศัลยแพทย์คนหนึ่ง การมีเคสผ่าตัดนับเป็นเรื่องที่ทำให้มีความสุขอย่างหนึ่ง
มีศัลยแพทย์หลายคนที่หลังจากเข้าโรงพยาบาลมาแล้วสิบวันครึ่งเดือนก็ยังไม่มีผ่าตัดสักเคส นานไปก็จะยิ่งซับซ้อน ดังนั้นโอกาสจึงเป็นสิ่งสำคัญ
เฉินปิ่งเซิงให้โอกาสเฉินชาง ถึงกับ “ยืม” เคสผ่าตัดของอันเยี่ยนจวินมาให้ด้วย
เฉินปิ่งเซิงกลอกตาใส่ “ประจบประแจงให้มันน้อยหน่อยเถอะ ฝึกฝนไปให้ดี ใช้เวลานี้ทำการผ่าตัดไส้ติ่งใ
