เราไม่เหมือนกัน สิ่งที่พวกเราทำคือการช่วยคน”
“ทำไมในการเรียนแพทย์ถึงให้พวกคุณเรียนปริญญาตรีห้าปีและปริญญาโทสามปี เท่านั้นยังไม่พอ หลังจบแล้วยังต้องฝึกงานอีก นั่นเป็นเพราะคุณไม่มีทางรู้เลยว่าผู้ป่วยจะมีอาการอย่างไรกันแน่!”
เฉินชางชะงักไป…
จะมีอาการยังไงหรือ?
เฉินปิ่งเซิงถอนใจ “อาการป่วยก็เหมือนกับมนุษย์ มนุษย์คนหนึ่งเป็นแบบหนึ่ง จะเอาเนื้อหาในหนังสือเรียนของพวกคุณมาบอกว่าไส้ติ่งเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ไม่ได้ ไม่ว่าอาการป่วยใด จะเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพร่างกายของผู้ป่วยที่แตกต่างกัน”
“ก็เหมือนกับหวัด บางคนเป็นหวัดก็เป็นหนักจนทนไม่ไหว บางคนเป็นหวัดแล้วไม่กินยาก็หายใช่หรือเปล่า? ร่างกายคนเราแตกต่างกันไป ดังนั้นอาการป่วยหนึ่งๆ ก็มีลักษณะแตกต่างกันไปเหมือนกัน”
“ที่ผมพูดกับคุณมากขนาดนี้ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แค่อยากให้คุณตั้งใจศึกษาไปให้ดี พยายามพัฒนาเทคนิคการผ่าตัดไปซะ ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นหรอก ขอแค่วันนี้คุณผ่าตัดไส้ติ่งได้ดีผมก็ขอบคุณฟ้าดินแล้ว!”
เฉินชางอดถามขึ้นไม่ได้ “หัวหน้าครับ แล้วการผ่าตัดไส้ติ่งนี่ต้องเป็นยังไงถึงจะนับว่าดี? ผมว่าการผ่าตัดไส้ติ่งของคุณกับหัวหน้าหลี่ของพวกเราก็ต่างกันไม่มากนะครับ? หัวหน้าหลี่ยังทำเร็วกว่าคุณด้วยซ้ำ”
เฉินปิ่งเซิงอดยิ้มไม่ได้ มองไปยังเฉินชางแล้วพูดขึ้นว่า “คุณคิดว่าหมอทั่วไปกับหมอที่มีชื่อเสียงโด่งดังแตกต่างกันตรงไหน?”
เฉินชางกล่าวตอบ “ระดับ? เทคนิค? ความละ
