ุณเล่นมันไม่ได้”
ชายหนุ่มพยักหน้า “ครับ เอาเถอะ ขอบคุณมากครับคุณหมอ ผมไปละ คุณอย่าบอกแม่ผมนะ ผมบอกแม่ไปว่าขวดน้ำร้อนแตกจนบาดส่วนล่างของผม”
เมื่อเห็นคนทั้งหลายออกมา แม่ของชายหนุ่มก็รีบเดินเข้ามาหา
“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เสี่ยวเทียน!”
“หมอคะลูกฉันไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”
เฉินชางยิ้ม “ไม่เป็นอะไรครับ บาดเจ็บที่ผิวหนังเท่านั้น สองวันนี้อย่าเพิ่งอาบน้ำนะครับ ต่อไปก็กินยาอักเสบ อีกสามวันค่อยมาเปลี่ยนยา”
ในที่สุดเธอก็ผ่อนคลายลงได้ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มลงไปอึกหนึ่ง
ฮอร์โมนของวัยรุ่นช่างน่ากลัวจริงๆ!
…………
…………
การจากไปของคนทั้งสองทำให้เฉินชางที่ยืนอยู่ในส่วนบริการอดทอดถอนใจไม่ได้
พยาบาลสองคนพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น
พยาบาลที่อายุมากหน่อยพูดขึ้นว่า “ดีที่ลูกของฉันยังเด็ก ไม่งั้น…หรือฉันควรสอนเรื่องแบบนี้กับลูกตั้งแต่เล็กๆ”
ฉางลี่น่ายังไม่ได้แต่งงานแต่ก็มีคนรัก เธอหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “เด็กสมัยนี้ทำให้คนอื่นกังวลจริงๆ!”
พยาบาลน้อยยังอยู่ในช่วงฝึกงาน ถึงแม้จะมีใบหน้าเขินอาย แต่ว่า…ดูเหมือนกำลังจิตนาการว่าเกิดอะไรขึ้น อยากไปดูที่ห้องเปลี่ยนยาจริงๆ แต่ว่า…เธอก็ไม่ได้เข้าไป เพียงจินตนาการไปตามคำพูดของฉางลี่น่า
แต่พลังการมโนของผู้หญิงไม่เคยแย่
ภาพบางอย่างที่ใหญ่โตปรากฏขึ้น…
ฉางลี่น่าทอดถอนใจ “เฮ้อ…คนโสดนับเป็นความผิดจริงๆ!”
เฉินชางถูกพยาบาลเหล่านี้พูดจนยิ้มออกมา กำลังคิดจะเดินจากไป จู่ๆ ฉางลี่น่า
