ได้เข้าเวรดึกในแผนกฉุกเฉินอีกครั้ง
เฉินชางรู้สึกว่าการเข้าเวรดึกก็เหมือนกับการจับฉลาก ถ้าโชคดี ได้รับรางวัลดีๆ ประเทศชาติและประชาชนสงบสุขปลอดภัย ก็พักผ่อนหรือจะหลับทั้งคืนก็ยังได้
แต่ถ้าโชคไม่ดี!
อา…
มีคนกลุ่มใหญ่เจอภัยพิบัติรุนแรง คงจะต้องยุ่งทั้งคืน
เฉินชางเพิ่งจะคิดจบก็ได้ยินเสียงเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นบริเวณประตูของโถงแผนกฉุกเฉิน
เกิดเรื่องแล้ว!
เฉินชางรีบเดินไปด้านนอก เพิ่งจะออกไปก็ได้กลิ่นเหล้าโชยมา
พระเจ้า พวกคุณกินแอลกอฮอล์ทางการแพทย์ไปหรือไง?
กลิ่นแรงชะมัด!
ยังไม่ทันเห็นคนก็ได้กลิ่นก่อนแล้ว!
เมื่อมองไปที่มุมหนึ่ง เฉินชางก็อดถอยหลังไปหนึ่งก้าวไม่ได้
เพราะว่า…
เขาเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งยืนอยู่ในห้องโถง แต่ละคนมีบรรยากาศไม่ธรรมดา บนร่างมีเลือดชุ่ม ยิ่งทำให้ดูน่ากลัวขึ้นหลายส่วน เลือดพวกนั้นซึมออกไปตามเสื้อผ้า แต่บนใบหน้ากลับไม่เห็นความทรมาน!
แล้ว…
เขาพบว่ายี่สิบกว่าคนนี้ยืนแบ่งเป็นสองฝั่ง ชายฉกรรจ์เปลือยท่อนบนกำลังยืนด่ากันอยู่ที่นั่น!
ฝั่งซ้ายด่ามาประโยคหนึ่ง “ไอ้กาก!”
ฝั่งขวาด่าประโยคหนึ่ง “ ไอ้ลูกหมา!”
ชายฉกรรจ์ทางซ้าย “ดูเถอะ รอยสักบนตัวพวกแกมีอะไรน่าสนใจกัน? นั่นมันเสือหรือไง! ฉันว่าเป็นแมวมากกว่า!”
ชายฉกรรจ์ทางขวา “ให้ตายสิ ของแกดีนักหรือ? ไม่รู้ว่าไอ้เด็กสิบหยวนหน้าประตูเป็นคนสักให้แกหรือไง มังกรหรือ? เหมือนหนอนมากกว่า!”
คนทั้งสองกลุ่ม แต่ละคนมีท่าทีดุดันน่ากลัว แค่ยืน
