คนสองกลุ่มเหมือนจะเข้าใจกันดี
ด่ากันอย่างเบิกบานใจและมีความสุข
พยาบาลน้อยหลายคนที่ค่อนข้างขี้ขลาด เมื่อครู่ยังมีอารมณ์เคร่งเครียด ตอนนี้สบายใจขึ้นมากแล้ว
เฉินชางเดาว่าถ้าไม่เข้าไปขวางอาจจะด่ากันทั้งวัน
“เอาละคุณ…พี่ชายทุกคน ที่นี่เป็นโรงพยาบาลนะครับ มีหลายคนกำลังพักผ่อนอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นบนตัวของพวกคุณมีเลือดมากขนาดนี้ ไปทำแผลก่อนเถอะ ถึงยังไง…เลือดก็เป็นของมีค่า!”
ชายฉกรรจ์ทางขวามืออดถลึงตาใส่เฉินชางไม่ได้ “ผมดูเหมือนคนขาดเงินหรือ? พวกคุณรีบไปเตรียมตัวเถอะ พวกเราพี่น้องสิบคน หนึ่งคนเลือดหนึ่งถุง จะเอาเลือดทั้งหมด! จะเป็นพลาสม่า เซลล์เม็ดเลือดแดง เซลล์เม็ดเลือดขาวก็เอามาให้หมด!”
เฉินชางพบว่าคำศัพท์เฉพาะทางหลายคำถูกกล่าวออกมาจากปากของชายฉกรรจ์ เหมือนจงใจเสริมสร้างให้ตนเองดูดีมีความรู้ แสดงชัดเจนว่าฉันเจ๋ง
ไม่ผิดไปจากที่คาด พี่ชายสักลายมังกรมองพี่ชายสักลายเสือด้วยแววตาท้าทาย
ลูกพี่ทางขวามือถลึงตาดุดัน มองกลับไป “ดูถูกคนอื่นหรือไง? เลือดแพงเหรอ? พวกเราคนหนึ่งเอาครึ่งโลฯ เอามาดื่มก่อน!”
ทางซ้าย “ไอ้บ้านนอก เลือดเขาใช้ถ่ายเลือดกัน!”
ทางด้านขวา “ไอ้โจรกบฏ ฉันหิวน้ำ กินไม่ได้หรือไง?”
เฉินชาง “…”
น้องสาวมันเถอะ คนกลุ่มนี้กำลังเล่นอะไรกันอยู่
ไม่ได้!
จะคุยเรื่องมีเหตุผลกับคนเมาไม่ได้
เฉินชางกระแอมขึ้นมา “ไม่แพงครับ แต่สำคัญ ตอนนี้พวกคุณขาดเลือด เลือดที่สำรองไว้ในโรงพยาบาลก็มีไม่มาก ยังต้องก
