จางเค่อฉินสีหน้าเปลี่ยนไป!
สวรรค์ ท่านจะต้องกลั่นแกล้งผมให้ได้อย่างนั้นเลยเหรอ?
ผมทุ่มเทความคิดมากขนาดนี้ ไปตามหาหมอเฉพาะทางมาถึงสองท่าน แต่สวรรค์กลับให้หมอคนนั้นเป็นคนทำ!
ผม…วางแผนเสียเปล่าจริงๆ…
จางเค่อฉินยังคงโอบกอดความคาดหวังเล็กๆ ในใจ หวังว่าเฉินชางคนนี้จะเป็นเฉินชางอีกคนหนึ่ง หรือบางทีอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางที่มาจากโรงพยาบาลใดโรงพยาบาลหนึ่ง เอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง “ใช่คนนั้นหรือเปล่าครับ? ตัวสูงๆ ขาวๆ ดูสะอาดสะอ้านคนนั้นน่ะ?”
อันเยี่ยนจวินพยักหน้า
จบกัน!
จางเค่อฉินแทบอยากจะตายเสียให้ได้
สีหน้าของฉินเสี้ยวยวนพลันมืดครึ้มลง นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว
อันเยี่ยนจวินรีบร้อนอธิบาย “ผู้อำนวยการฉิน คุณอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยครับ เฉินชางคนนี้มีฝีมือไม่เลวเลย ฝีมือพื้นฐานอยู่ในระดับดี ผมเคยเห็นมาแล้วครับ”
ฉินเสี้ยวยวนส่ายหน้า เอ่ยตามตรง “พาพวกเราไปที่ห้องผ่าตัดนั้นเถอะครับ”
อันเยี่ยนจวินกระแอมไอแค่กๆ พูดด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างไปจากเดิม “ไม่ได้อยู่ที่ห้องผ่าตัดครับ อยู่ที่ห้องปฏิบัติการ!”
ในใจของอันเยี่ยนจวินแทบจะบ้าไปแล้วไอ้หนูนี่ เหล่าเฉินให้คุณดูแลตัวเองไม่ถึงสามวันก็ทำลายเรื่องดีๆ ซะแล้ว เรื่องในคราวนี้ก่อได้ใหญ่จริงๆ!
จริงดังคาด ประโยคนี้ของอันเยี่ยนจวินทำให้รอบด้านเงียบลง
ไม่ต้องพูดถึงเข็มตกเลย แม้แต่กระดาษตกก็คงได้ยิน อันเยี่ยนจวินคิดว่าเขาวาดภาพอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองได้เลยทีเด
