่งพร้อมกัน คิดว่าสัมประสิทธิ์การยึดเกาะพื้นฐานจะต้องเป็นศูนย์แน่นอน!
ถ้าเกิดการพังผืดขึ้นมา ผลลัพธ์ไม่อาจคาดเดา
หมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ?
ยกตัวอย่างเช่น หากเส้นเอ็นที่ต้องเย็บเหล่านี้ยึดเกาะกันหรือไปยึดเกาะกับเนื้อเยื่อที่อยู่รอบด้าน ไม่ต้องพูดถึงยิงปืนเลย แค่กินข้าวถือตะเกียบก็ยังเป็นปัญหาร้ายแรง
จะอย่างไรเส้นเอ็นทุกเส้นก็ควบคุมส่วนที่แตกต่างกัน
ยิ่งไปกว่านั้น การเย็บเส้นเอ็นและการเย็บผิวหนังแตกต่างกันอย่างมาก กล่าวได้ว่าระดับความยากที่สุดของการเย็บเส้นเอ็นอยู่ที่ความแตกต่างเรื่องสัมผัสของเส้นเอ็นและผิวหนัง
ยกตัวอย่างเช่น หากสัมผัสของผิวหนังเหมือนกับเต้าหู้สดใหม่ ถ้าอย่างนั้นเส้นเอ็นก็เหมือนกับเต้าหู้ปลา
อืม ยกตัวอย่างไม่ค่อยชัดเจน!
แต่ก็เป็นเหตุผลเดียวกัน ความยืดหยุ่นและความตึงของเส้นเอ็นทำให้เข็มของคุณแทงทะลุเข้าไปได้ยาก ลังเลไม่ได้ ทุกครั้งที่ลังเลจะทำให้เส้นเอ็นเกิดอัตราที่จะเกิดการยึดเกาะ
ความเป็นไปได้ที่จะเกิดการยึดเกาะในระยะฟื้นตัวก็สูงขึ้น!
ดังนั้น…ฉินเยว่ไม่รู้จริงๆ ว่าเฉินชางที่กล้าเย็บเส้นเอ็นนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
อู๋กังเห็นท่าทางของฉินเยว่จึงอดหัวเราะขมขื่นไม่ได้ “หมอครับ ผมไม่มีทางช่วยแล้วเหรอ?”
ฉินเยว่รีบส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ทักษะการเย็บเส้นเอ็นของหมอเฉินยอดเยี่ยมมาก!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็ดึงเฉินชางออกไปจากห้องปฏิบัติการ
“คุณบ้าไปแล้วหรือ? แบบนี้ยังจะเย็บได
