เย็บแผลเข้าไปน่าจะสี่สิบกว่าหยวนสิ?
นี่ไม่คิดค่าเย็บแผลของพวกเขาเหรอ?
ชุดทำแผลชุดหนึ่งก็ต้องใช้เงินหลายสิบหยวนแล้ว!
เขาคิดไปถึงตอนที่หัวหน้าแผนกอันไม่ให้เขาใช้โฟมปิดแผลเมื่อครู่นี้ เข้าใจขึ้นมาได้ทันที
หัวหน้าแผนกอันคิดค่าหมอและค่าตรวจรักษาของพวกเขาฟรีทั้งหมด เงินในส่วนนั้นคงจะพอสำหรับค่าผ้าก๊อตและค่าเย็บแผลสินะ?
พอหรือเปล่า?
คงต่างกันไม่มาก…
แต่ว่าจะคิดแบบนี้ไม่ได้…
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดถามขึ้นไม่ได้ “หัวหน้าแผนกอัน เงินส่วนนี้ให้เถ้าแก่ของพวกเขามาจ่ายก็ได้นะครับ”
อันเยี่ยนจวินแค่นเสียงเย็น “หึ ถ้าเขามีสำนึกในเรื่องนี้ก็คงดี”
พูดจบอันเยี่ยนจวินก็ถอนใจ “เฮ้อ…ไม่ง่ายเลยจริงๆ เด็กพวกนั้นอายุแค่นี้ก็ต้องออกมาทำงานแล้ว เอาแบบนี้แหละครับ!”
เฉินชางมองไปยังใบหน้าไร้รอยยิ้มของอันเยี่ยนจวิน ในใจเกิดความรู้สึกอบอุ่นอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ดูผิวเผินเหมือนเย็นชา แต่มีหัวใจอบอุ่น
ช่วงสาย เฉินชางเย็บแผลให้ผู้ป่วยไปทั้งหมดสิบสองคน ในขณะที่กำลังจะกลับไป
อันเยี่ยนจวินก็เรียกเฉินชางให้หยุด “ผมมีบัตรกำนัลซื้อของของห้างรุ่นฟาอยู่ คนอื่นให้มา ผมไม่ได้ใช้ คุณเอาไปใช้เถอะ”
จากนั้นเขาจึงยัดบัตรกำนัลให้เฉินชางโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป
เฉินชางตื่นตะลึง
ไม่รอให้เขาเดินไปไกล เฉินชางก็ได้ยินหัวหน้าพยาบาลเถียนหลันเซียงเรียกอันเยี่ยนจวิน
“หัวหน้าแผนกอันคะ ชุดทำแผลของเดือนที่แล้วไม่ถูกนะคะ? ทำไม
