ภายในห้องปฏิบัติการ มีคนประมาณสี่ห้าคนนั่งอยู่ด้านใน เฉินชางและอันเยี่ยนจวินกำลังแบ่งงานกันทำ
เฉินชางรักษาชายอายุประมาณยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง ลักษณะเรียบง่าย ร่างกายกำยำ อดเอ่ยถามไม่ได้ “พวกคุณไปทำอะไรมา ทำไมถึงมีกระจกมากขนาดนี้ครับ?”
ชายหนุ่มถอนใจ “พวกเราทำงานอยู่ที่โรงงานกระจก กระจกแผ่นหนึ่งหลุดออกมาจากเครื่องจักรไปชนกำแพงจนแตกเลยกระเด็นมาโดนพวกเราน่ะครับ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ชายหนุ่มก็ยิ้มดีใจ “ยังดีที่ตอนนั้นผมมีปฏิกิริยาว่องไว ไม่งั้นถ้ากระจกพวกนี้แทงไปโดนหน้าคงเสียโฉมหมด!”
ในใจของเฉินชางรู้สึกหวาดกลัว!
นี่มันเรื่องของการเสียโฉมหรือไง?
จุดที่อ่อนแอในร่างกายของคนเรามีมากมาย ถ้าไม่ระวังอาจตายได้…
เมื่อคิดถึงคำพูดยินดีของชายหนุ่ม เฉินชางก็อดถอนใจออกมาหลายครั้งไม่ได้
ตอนที่เฉินชางฆ่าเชื้อ ชายคนนั้นก็ไม่ร้อง ต้องทราบว่าตอนที่ใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผลจะเจ็บมาก!
เฉินชางถามอย่างแปลกใจ “ไม่เจ็บเหรอครับ?”
ชายหนุ่มยิ้ม “ยังพอไหวครับ คราวที่แล้วผมก็ดึงกระจกออกเอง เจ็บกว่านี้เยอะ! ครั้งนี้ดูแล้วค่อนข้างลึกเลยไม่กล้าดึง…”
เฉินชางชะงักไป เกิดความรู้สึกนับถือขึ้นมา ดูท่าทางคงไม่ใช่ครั้งแรก
“คุณทนหน่อยนะครับ!”
เฉินชางหาแหนบ นำมาคีบเศษกระจก ใช้มือซ้ายจับบาดแผล ออกแรงดึง!
ขณะนั้น เศษกระจกที่ยาวประมาณสองเซนติเมตรก็ถูกดึงออกมา
บาดแผลขนาดยาวสี่เซนติเมตรลึกสองเซนติเมตรปรากฏขึ้นแล้ว!
ตอนนี้เลือดค่อยๆ ไหลออกมาช้
