ว!
ทุกคนมองไปยังจอด้วยความเคร่งเครียด รถแล่นเข้าสู่ประตูแผนกฉุกเฉิน
ฉินเยว่ที่รออยู่ด้านนอกรีบวิ่งมาเปิดประตู ขั้นตอนนี้ทุกคนคุ้นเคยจนคุ้นเคยไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว
เข็นเตียงลงจากรถ มีถังออกซิเจนวางอยู่ด้านข้าง
แขนของเฉินชางล้าจนยกไม่ขึ้น ประคองเตียงลงจากรถอย่างระมัดระวัง
ฉินเยว่เฉินชางแล้วรีบเอ่ยปาก “คุณไปพักผ่อนเถอะ”
เฉินชางส่ายหน้า “การปั๊มหัวใจจะหยุดไม่ได้”
ฉินเยว่ดึงเฉินชางออกด้วยความแน่วแน่ “ฉันทำเอง!”
หลังจากพูดจบ ฉินเยว่ก็ขึ้นไปบนเตียงเข็นโดยไม่รักษาภาพลักษณ์แม้แต่น้อย โชคดีที่เธอผอม ขาทั้งสองแนบอยู่ข้างเตียง เริ่มปั๊มหัวใจลงไปในลักษณะนี้
ตอนนี้เธอไม่ใช่หญิงสาวน่ารัก แต่เป็นนักสู้คนหนึ่ง!
เป็นนักสู้ในชุดขาวที่รับรู้ถึงความสำคัญของภารกิจ!
แต่ไหนแต่ไรหมอก็ไม่ใช่เทพเซียนแต่เป็นนักสู้ สิ่งที่ปกป้องก็คือร่างกายของผู้ป่วย ต่อต้านความเจ็บปวดจากความเจ็บป่วย
การช่วยชีวิตเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังยื้อยุดกับเทพแห่งความตาย
บางทีการปั๊มหัวใจมาตลอดทางอาจได้ผล อัตราการเต้นของหัวใจค่อยๆ ฟื้นตัว
แต่ว่า…
การถูกไฟช็อตเช่นนี้ไม่ได้รักษาง่ายขนาดนั้น
เฉินปิ่งเซิงตรวจอาการผู้ป่วย พูดกับอู๋เผิงหมออายุรกรรมที่มาช่วยแผนกฉุกเฉิน “ถูกไฟช็อต ทำให้กล้ามเนื้อหัวใจเต้นไม่สัมพันธ์กัน คาดว่ากระแสไฟฟ้าไม่แรง อาจเป็นไฟที่ชาวบ้านใช้กันทั่วไปจึงไม่ได้เกิดปัญหาอะไรเป็นพิเศษ แต่ตลอดทางมีอาการหัวใจกระตุกหลายสิ
