ไปอย่างรวดเร็ว
เฉินชางทำภารกิจของจางจื้อซินสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ
ทั้งสองนั่งอยู่ในออฟฟิศ จางจื้อซินหยิบซองจดหมายขึ้นมาส่งให้เขา “สองวันนี้ลำบากแล้ว รู้สึกยังไงบ้างครับ?”
เฉินชางอยากปฏิเสธ เขารู้สึกว่าตนรับไว้ไม่ได้ เนื่องจากเขาเห็นชัดเจนว่าจางจื้อซินไม่ต้องการความช่วยเหลือจากตนเลย อีกฝ่ายเพียงคนเดียวก็ทำงานทั้งหมดนี้ได้
จางจื้อซินกำลังสนับสนุนตน สั่งสอนตน หรืออาจเรียกได้ว่ากำลังฝึกให้ตนคนอื่นมีเจตนาดีแบบนี้ เฉินชางย่อมรู้สึกเกรงใจเงินนี้เขาจึงไม่ต้องการเฉินชางพยักหน้า “ได้ประโยชน์มากเลยครับ ขอบคุณเถ้าแก่จางที่สนับสนุน! แต่ว่า…เงินนี้ผมไม่เอาหรอก”จางจื้อซินหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน จ้องเฉินชางด้วยท่าทีเคร่งเครียด “คุณคิดว่าการทำงานของคุณไม่คู่ควรกับเงินนี้เหรอ?”เฉินชางชะงักไป!จางจื้อซินพูดต่อไป “คุณเป็นหมอคนหนึ่ง การทำงานของคุณล้วนมีราคา อย่าได้ดูถูกการทำงานของตนเองเด็ดขาด นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเกรงใจหรือไม่เกรงใจ นี่ไม่ใช่ความเมตตาจากผมแต่เป็นการร่วมมือกัน ผมให้เงินคุณ คุณช่วยงานผม คุณในตอนนี้มีฐานะเหมือนลูกศิษย์ แต่สิ่งที่คุณไม่รู้ก็คือการมีลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์คนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผมสั่งสอนคุณ ทำเพื่อคุณ ก็เพราะวันหน้าคุณจะได้หาเงินให้ผม”“ผมไม่ได้เป็นแค่หมออย่างเดียว ผมยังเป็นนักธุรกิจด้วย พวกเราร่วมมือกันในระดับลึกซึ้ง ไม่มีการทำงานเปล่า นี่คือคลินิกเอกชน! ดังนั้นเงินนี้คุณต้องรั
