รือไม่]เฉินชางกดตกลง![ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับรางวัลพิเศษ: ถุงนำโชค เมื่อเปิดถุงนำโชคจะได้รับของขวัญ 1 อย่าง]ถุงนำโชค?ถุงนำโชคบ้าบออะไร?มีของล้ำค่าอยู่หรือไง?………………..
จางจื้อซินกำลังสนับสนุนตน สั่งสอนตน หรืออาจเรียกได้ว่ากำลังฝึกให้ตน
คนอื่นมีเจตนาดีแบบนี้ เฉินชางย่อมรู้สึกเกรงใจ
เงินนี้เขาจึงไม่ต้องการ
เฉินชางพยักหน้า “ได้ประโยชน์มากเลยครับ ขอบคุณเถ้าแก่จางที่สนับสนุน! แต่ว่า…เงินนี้ผมไม่เอาหรอก”
จางจื้อซินหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน จ้องเฉินชางด้วยท่าทีเคร่งเครียด “คุณคิดว่าการทำงานของคุณไม่คู่ควรกับเงินนี้เหรอ?”
เฉินชางชะงักไป!
จางจื้อซินพูดต่อไป “คุณเป็นหมอคนหนึ่ง การทำงานของคุณล้วนมีราคา อย่าได้ดูถูกการทำงานของตนเองเด็ดขาด นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเกรงใจหรือไม่เกรงใจ นี่ไม่ใช่ความเมตตาจากผมแต่เป็นการร่วมมือกัน ผมให้เงินคุณ คุณช่วยงานผม คุณในตอนนี้มีฐานะเหมือนลูกศิษย์ แต่สิ่งที่คุณไม่รู้ก็คือการมีลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์คนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผมสั่งสอนคุณ ทำเพื่อคุณ ก็เพราะวันหน้าคุณจะได้หาเงินให้ผม”
“ผมไม่ได้เป็นแค่หมออย่างเดียว ผมยังเป็นนักธุรกิจด้วย พวกเราร่วมมือกันในระดับลึกซึ้ง ไม่มีการทำงานเปล่า นี่คือคลินิกเอกชน! ดังนั้นเงินนี้คุณต้องรับไว้ ถือว่าเป็นเงินเดือนช่วงทดลองงานแล้วกัน”
พูดจบจางจื้อซินลุกขึ้นแล้วพูดต่อไปว่า “ไปเถอะ ผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน”
เฉินชางแข็งทื่อ
จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่
