ียนมาหลายปีขนาดนั้น ต้องเสียอะไรไปมากขนาดนั้น เรียนหลายปี พอจบออกมาเดือนหนึ่งยังได้เงินเดือนแค่สามพันกว่าหยวน ฉันจะอายุสามสิบแล้วยังตั้งตัวไม่ได้ คุณดูครอบครัวคนอื่นสิ เพื่อนสมัยเรียนมัธยมปลายของฉัน หลังจากจบปริญญาตรีก็หางานได้เลย ตอนนี้กลายเป็นชนชั้นกลางไปแล้ว หนึ่งเดือนได้เงินหมื่นกว่าหยวน ใช้ของแบรนด์เนมทั้งตัว แล้วยังได้ไปเที่ยวต่างประเทศอีกด้วย!”
“เหอะ? สามพันหยวนมันจะไปพออะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะยุ่งจนไม่มีเวลาไปเดินเล่นช้อปปิ้ง ฉันว่าคงหิวตายไปแล้ว!”
เฉินชางได้ยินก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
อาชีพหมอก็เป็นแบบนี้จริงๆ ไม่เกี่ยวกับว่าคุณจะหาเงินได้หรือเปล่า ถึงอย่างไรก็ไม่มีเวลาใช้เงินอยู่ดี รวมกับที่ตามทฤษฎีแล้วฉินเยว่ยังอยู่ในการฝึกอบรม ดังนั้นจึงไม่มีเงินพิเศษ
หลังจากฉินเยว่ระบายออกมา หมอในแผนกก็พากันกลับมาแล้ว เฉินปิ่งเซิงได้ยินคำพูดระบายของฉินเยว่ก็ยิ้มออกมาโดยพลัน “เสี่ยวฉิน? ถ้าผมเป็นคุณ โตมาสวยขนาดนี้ผมคงหาสามีรวยๆ ไปแล้ว จากนั้นก็ไปอยู่แผนกดูแลผู้สูงวัย ใช้ชีวิตสบายๆ”
แม้อันเยี่ยนจวินจะไม่ชอบยิ้มแต่ก็ยังพูดออกมาประโยคหนึ่ง “เห็นด้วย”
ฉินเยว่ยิ้ม “อาจารย์เฉิน อาจารย์อัน พวกคุณมาแล้วหรือคะ”
“เมื่อกี้ฉันแค่รู้สึกอัดอั้นตันใจ พอได้พูดออกมาก็รู้สึกสบายใจบ้างแล้วค่ะ ความจริงฉันคิดว่าแผนกฉุกเฉินดีมาก ได้ช่วยชีวิตคนมากมายทุกวัน ฉันคิดว่างานของฉัน อย่างน้อยก็ต้องมีความหมายและมีค่าแบบนี้แ
