ต้องประเมินความสามารถและระดับของผมใหม่นะครับ!”
ถูกต้อง เฉินชางรู้สึกว่าตัวเองตัวพองขึ้นแล้ว!
เฉินปิ่งเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบเคสผู้ป่วยขึ้นมาตบไปที่หน้าอกของเฉินชาง “มา เคสนี้ให้คุณ คุณมาทำซะ!”
เฉินชางยิ้มอย่างพอใจ ต้องแบบนี้สิถึงจะถูก!
เขาจึงเปิดสมุดประวัติคนไข้ออกดู “ผ่าตัดกระเพาะ…”
เมื่อเห็นตัวอักษรเหล่านี้ เฉินชางพลันทอดถอนใจเฮ้อ!
นี่ไม่ใช่ว่ารังแกกันเหรอ?
จากนั้นเฉินซางก็สูดหายใจลึกๆ อีกรอบ!
“คุณหมอเฉินปิ่งเซิง โบราณว่าน้ำไหลทางตะวันตกสามสิบปี น้ำไหลทางตะวันออกสามสิบปี รังแกคนอ่อนแอแบบนี้ อีกหลายปีผ่านไปผมก็อาจจะ…”
เฉินปิ่งเซิงถลึงตาใส่ “ไปซะ! เขียนประวัติคนไข้มา!”
เฉินชางยิ้มแห้ง จากนั้นจึงปิดสมุดประวัติคนไข้ลง “ขอรับ! หัวหน้า ผมว่าผมควรฟังคำพูดของคุณนั่นแหละ จะเรียนรู้การเย็บแผลไปดีๆ”
