ทำไม่ได้ก็เปลี่ยนหมอมาซะ แค่เย็บแผลยังใช้เวลานานขนาดนี้ เด็กจะทรมานขนาดไหน!”
ฉินเยว่ได้ฟังก็รู้สึกไม่พอใจ “คุณพูดดีๆ ได้หรือเปล่าคะ คิดว่าฉันไม่ร้อนใจหรือไง? แต่เด็กเจ็บขนาดนี้ จะฉีดยาชาคุณก็ไม่ยอม สิ่งที่เข็มเย็บแผลจะแทงเข้าไปคือเนื้อนะคะ คุณคิดว่าเป็นผ้าหรือไง? จะให้จิ้มไปหลายรูในคราวเดียวหรือไงคะ? นี่มันเนื้อคนนะคะ คุณผู้หญิง จะไม่เจ็บได้หรือ?”
“พอเด็กดิ้นขึ้นมาฉันก็ลงมือไม่ได้ คุณจะให้ฉันเย็บยังไงล่ะ? คุณเป็นผู้ปกครองนะคะ จริงๆ เลย เด็กเจ็บจนร้องไห้งอแงแต่คุณยังไม่ยอมให้ฉีดยาชา! แล้วยังมาโทษหมออีก?”
ผู้หญิงวัยกลางคนหน้าแดง “ยาชามันจะดีได้ยังไงล่ะคะ? ในทีวีก็บอกแล้วว่ายาชาจะทำให้เส้นประสาทของเด็กเกิดอาการชา เด็กเพิ่งจะอายุไม่กี่ขวบ ฉันไม่ให้ฉีดยาชาหรอก ถ้าในอนาคตส่งผลไม่ดีต่อเด็กจะทำยังไง? ผู้อำนวยการของพวกคุณล่ะ? ฉันต้องการให้ผู้อำนวยการของพวกคุณมาเย็บแผล! หมอเล็กๆ อย่างคุณความสามารถไม่พอยังมาถามหาเหตุผลกับลูกค้าอีก!”
ฉินเยว่โกรธจนหัวเราะออกมา
มีตรรกะอย่างหนึ่งที่เรียกว่าตรรกะคนไข้เทวดา!
เฉินชางเดินเข้าไป “เอาละครับ เอาละ คุณผู้หญิงท่านนี้ใจเย็นก่อนนะครับ ตอนนี้เด็กร้องไห้ใหญ่แล้ว พวกเราเย็บแผลก่อนเถอะ จะปล่อยให้ตากแดดตากลมไม่ได้ใช่ไหมครับ? ผู้อำนวยการของพวกเรายังไม่เข้างาน แต่ก็ไม่ได้มีแค่วิธีเดียว ให้ผมเย็บแผลให้ลูกคุณเป็นยังไง?”
เมื่อพูดจบเฉินชางก็หันไปส่งสายตาเป็นสัญญาณให้พ
