มาก “หมอครับ ท้องผมถูกยาชาแบบนี้ ตามหลักแล้วกระเพาะต้องชาไปด้วยสิครับ? ทำไมเมื่อกี้ผมเห็นของน่าเกลียดนั่นถึงรู้สึกอยากอ้วกล่ะ? ทำไมยังรู้สึกมวนท้องอยู่อีก?”
เฉินชางรู้สึกว่าพี่ชายคนนี้ถามปัญหาที่ลึกซึ้งออกมาแล้ว!
กระเพาะถูกทำให้ชาแล้วจะรู้สึกมวนท้องได้อย่างไร? ฉลาดจริงๆ!
เฉินปิ่งเซิงหัวเราะ “เพราะคุณรู้สึกรังเกียจนั่นแหละ! เป็นอาการทางใจ!”
พยาบาลในห้องผ่าตัดทนไม่ไหวอีกต่อไป หัวเราะออกมาเสียงดัง!
แม้แต่เฉินชางก็หัวเราะออกมาด้วย
พี่ชายคนนี้เกาหัว “มีเหตุผล!”
ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะกลับมาอีกแล้ว ยังไม่ทันตอบอะไรก็ถูกเข็นออกไปจากห้องผ่าตัดเพื่อส่งไปที่ห้องผู้ป่วย
วิสัญญีแพทย์ชื่อหลิวเจี้ยนเดินเข้ามา เมื่อเห็นผลการผ่าตัดของเฉินชางจึงหัวเราะ “ลงมีดครั้งแรกรู้สึกยังไงบ้างครับ?”
เฉินชางทอดถอนใจ “ไม่มีความรู้สึกเหมือนได้เป็นศัลยแพทย์หลักเลยครับ!”
หลิวเจี้ยนชะงัก “แล้วศัลยแพทย์หลักต้องมีความรู้สึกยังไงล่ะ?”
เฉินชางกล่าวตอบ “ก็ต้องให้ผู้ช่วยลงมือทำงานบ้างสิครับ? หัวหน้าเฉินเป็นผู้ช่วยคนแรกในชีวิตของผม แต่ไม่สนใจผมสักนิด แล้วยังบอกให้ผมทำนู่นทำนี่อีก”
หลิวเจี้ยนรู้สึกอับจนคำพูดขึ้นมาโดยพลัน “คุณนี่นะ ได้คืบจะเอาศอกไปหรือเปล่า? จะให้เฉินปิ่งเซิงลงมือช่วยคุณเหรอ? คุณจะได้ใจเกินไปหรือเปล่า?”
เฉินชางยิ้มเขาก็รู้จักล้อเล่นเหมือนกันนะเนี่ย
เขาเดินตามหัวหน้าเฉินออกมาจากห้องผ่าตัด ขณะที่ล้างมืออยู่กันตามลำพ
