เฉินชางทำงานเร็วมาก เมื่อเด็กๆ เข้ามาก็ไม่ร้องไห้งอแงอีกต่อไป
เดิมทีอันเยี่ยนจวินยังกังวลว่าตอนเฉินชางจะทำแผลไม่ระวังจนทำให้เด็กๆ เจ็บและวุ่นวายขึ้นมา!
ถึงอย่างไรคนหนุ่มสาวก็ค่อนข้างใจร้อน เมื่อคิดถึงตรงนี้ อันเยี่ยนจวินจึงเร่งทำแผลให้เร็วขึ้น เมื่อจัดการเสร็จก็รีบเดินมาด้วยความร้อนใจ
แต่เมื่อเข้ามาก็ต้องตะลึงไป
เด็กที่ทำแผลเสร็จแล้วหลายคนนั่งอยู่ด้านในอย่างเชื่อฟังและเงียบเชียบ
อันเยี่ยนจวินอดถามไม่ได้ “หนูน้อย ตกใจหรือครับ? เจ็บหรือเปล่า?”
เด็กๆ พากันส่ายหน้า “ไม่เจ็บ!”
อันเยี่ยนจวินยิ้มพลางลูบหัวเด็กน้อย คาดเดาไปว่าพวกเขาคงถูกความกลัวอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนทำให้ตกใจไปแล้ว ถึงอย่างไรก็เพิ่งทำแผลมา คงไม่เงียบนิ่งได้ขนาดนี้แน่
ขณะเดียวกันเฉินชางกำลังจัดการบาดแผลให้เด็กหญิงอีกคนหนึ่ง หัวเข่าของเธอเป็นแผลถลอก มีเศษทรายเล็กๆ เปื้อนอยู่ด้านใน จำเป็นต้องล้างให้สะอาดและนำเศษทรายพวกนั้นออกมา อันเยี่ยนจวินขมวดคิ้ว บาดแผลนี้จัดการค่อนข้างยาก แผลค่อนข้างหนัก จะต้องเจ็บแน่!
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฉินชางเริ่มเล็มแผลแล้ว
เมื่อมองตามไป อันเยี่ยนจวินก็ต้องตกตะลึง
เมื่อผู้เชี่ยวชาญลงมือก็ดูออกได้ง่ายๆ!
เทคนิคการเล็มแผลของเฉินชางค่อนข้างพิเศษอยู่นะ?
ไม่ผิดไปจากที่คาด ตอนที่เฉินชางจัดการบาดแผล เด็กหญิงยู่ปากน้ำตาคลอ แต่ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่ร้องออกมา
นอกจากนี้อันเยี่ยนจวินพบว่าตอนที่เฉินชางจัดก
