5 หยวน นี่เป็นเงินที่เขาเก็บสะสมมาสองปี
เบ็ดเสร็จแล้วหนึ่งปีหาเงินได้สองหมื่นกว่าหยวน นอกจากค่ากินค่าอยู่ สองปีนี้เฉินชางก็เก็บเงินได้สองหมื่นหยวน ซึ่งเป็นผลจากการกินใช้อย่างประหยัดอดออม
เฉินชางมองดูสัญลักษณ์เพื่อนสนิทในแอพ มีชื่อของเฉินปิ่งเซิงอยู่ด้วย เขาโอนเงินไปให้สองหมื่นหยวน
เขารู้ดีว่าเฉินปิ่งเซิงดีกับเขามาก แต่ดีก็ส่วนดี เดินเรื่องให้เขาไม่ต้องใช้เงินหรือไง? คงให้คนอื่นควักกระเป๋าตัวเองมาวิ่งเต้นให้ไม่ได้หรอก ใช่หรือไม่?
จะทำแบบนี้ไม่ได้!
เฉินปิ่งเซิงได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตนดังขึ้นจึงหยิบขึ้นมาดู เมื่อพบว่ามีเงินโอนเข้ามาจึงชักสีหน้าถลึงตาใส่เฉินชาง “คุณทำอะไร?”
เฉินชางยิ้ม “หัวหน้าครับ ผมไม่คุ้นเคยกับคนอื่นแล้วก็ไม่รู้จักใคร ไม่มีเส้นสายให้เลือกมากนัก ผมก็มีเงินเท่านี้ คุณช่วยผมวิ่งเต้นดูหน่อยว่าพอได้หรือเปล่า ผมคงไม่ปล่อยให้คุณควักกระเป๋าตัวเองเพื่อวิ่งเต้นให้ผมหรอกใช่ไหมครับ?”
เฉินปิ่งเซิงอารมณ์เสีย โอนเงินคืนให้เฉินชางด้วยใบหน้าดำคล้ำ “เรื่องนี้ไม่ต้องให้คุณยุ่งหรอก เรื่องวิธีลัดก็อย่าให้ผมจัดการด้วย คุณพัฒนาทักษะของตนเองไปซะ จะยังไงโรงพยาบาลก็พิจารณาจากความสามารถเป็นหลัก พรุ่งนี้คุณก็เริ่มลงมือผ่าตัดด้วยตัวเองเถอะ สองปีแล้ว คงลงมีดด้วยตัวเองได้แล้ว เรียนรู้การผ่าตัดเอาไว้บ้าง”
“คุณอยู่แผนกศัลยกรรมภายนอก ผมว่าคงประเมินจากฝีมือการผ่าตัดพื้นฐานและการรักษาบาดแผลภายนอกพื้นฐ
