มั้ง?
ด้วยความคิดนี้ ท่านเก้าจึงเริ่มไล่ฟังเพลงภาษาฉีของหลินจือไป๋ทีละเพลงตามอันดับชาร์ต อย่างน้อยก็ต้องรู้จักคู่ต่อสู้ก่อน
เริ่มจากเพลงที่เพิ่งปล่อยแล้วกัน
ในช่วงท่อนแรกท่านเก้ายังมีสีหน้าที่นิ่งสงบ แต่พอถึงท่อนฮุค
ใครก็มีเพียงสองมือนั้น กอดไว้ก็ยากจะให้เธอครอบครอง
การจะครอบครองต้องรู้จักยอมรับการสูญเสียก่อน
เคยเดินเตร็ดเตร่ตามทางสายหิมะ ไยต้องหลั่งน้ำตาให้เรื่องดี ๆ
ใครจะใช้เพียงความรักมาครอบครองภูเขาฟูจิไว้เป็นส่วนตัว…
ท่านเก้าเริ่มขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งด้วยความไม่สบายใจ
ไยไม่สมมติว่าความเศร้าคือเรื่องที่เธอแต่งขึ้นมาในหลอดทดลอง
หาความสกปรกในแววตาไม่เจอ อดีตแข็งตัวประหนึ่งหิน
ทิ้งมันไปตามวาสนาแล้วหนีจากฉันไม่ได้พิเศษอะไรนัก
เดินวนในถนนรอบหนึ่งฉันก็เลือนหายไป…
ท่วงทำนอง!
เนื้อร้องล้วนเป็นระดับสุดยอด!
แววตาของท่านเก้าเริ่มเคร่งเครียดขึ้น เขาสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วกดฟังเพลงที่ชื่อว่า ‘ความผิดฐานไม่โรแมนติก’ ต่อ
เป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
ฟังเพลงภาษาฉีทั้งหมดของหลินจือไป๋จบ ท่านเก้าก็ตกอยู่ในห้วงความคิดอันยาวนาน
เงียบภายในห้อง
เงียบประดุจความตาย
กลับกลายเป็นในกลุ่มสามผู้ยิ่งใหญ่ ท่านแปดที่กำลังร้อนใจแท็กหาเขา ‘ท่านเก้า พูดอะไรหน่อยสิพี่!’
เฮ้อ…
ท่านเก้าถอนหายใจออกมาอย่างยากลำบาก เปิดช่องแชทพิมพ์แล้วลบอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ส่งข้อความสั้น ๆ ออกไปเพียงบรรทัดเดียว
‘ฉัน
