ังที่ตอนแรกแสนจะจืดชืดไว้ได้สำเร็จ!’
‘ใช่เลย’
‘อารมณ์ตอนจบมันเต็มแม็กซ์มาก!’
‘ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่ประโยค ‘ตันตัน ถ้าไม่มีคุณผมจะอยู่ได้ยังไง’ เต็มไปหมด!’
‘ฉันอาการหนักกว่า ในหัวมีเสียง BGM ลอยมาเลย!’
‘มีแต่เสียงท่านมหาเศรษฐีที่ร้องว่า ‘ก็ปล่อยให้ฝนห่าใหญ่นี้ตกลงมาให้หมด’ อย่างเดียวเลย!’
ทุกคนต่างมีความรู้สึกที่ดีต่อภาพยนตร์ แต่คนในห้องไลฟ์สดล้วนเป็นแฟนคลับ คำวิจารณ์ของพวกเขาจึงมีฟิลเตอร์ โดยเฉพาะหลังจากรู้ว่าหลินจือไป๋เป็นคนเขียนตอนจบของภาพยนตร์
ต้องลองดูคำวิจารณ์จากคนนอกบ้าง
หลินจือไป๋จึงนั่งอ่านคอมเมนต์ต่อไปอีกพักใหญ่ ผลคือพบว่าชาวเน็ตทั่วไปก็มีความเห็นในทำนองเดียวกัน ห้องไลฟ์สดจึงไม่ใช่แค่แหล่งรวมความเห็นเฉพาะกลุ่ม
‘เพลงประกอบเข้ากับฉากมาก!’
‘ฉันหลงรักเพลงนี้เข้าแล้วล่ะ’
‘ดูเรื่องนี้ คนที่ชอบที่สุดดันเป็นพระรองแฮะ!’
‘บวกหนึ่งคนข้างบน!’
‘พระเอกก็แค่พระเอกเดิมๆ ในหนังวัยรุ่นทั่วไป อารมณ์ร้อน ชอบต่อยตี ทำอะไรวู่วาม เหมือนพวกกุ๊ยข้างถนน นอกจากหล่อแล้วก็ไม่มีอะไรเลย’
‘พระรองนี่สิยอดเยี่ยมมาก!’
‘นี่คือหนังวัยรุ่นเรื่องเดียวที่ฉันอยากให้นางเอกคู่กับพระรอง’
‘ฉันรู้สึกว่าตอนจบนางเอกไปกับพระเอกมัน
