“หมอบ (伏 เกิดจากการผสมตัวอักษร 亻 ที่แปลว่าคนกับตัวอักษร 犬 ที่แปลว่าสุนัข)”
ครั้งนี้ซั่งจื้อหรงเป็นฝ่ายตอบก่อน
เจียงโส่วรั่งที่อยู่ข้างๆ ตะโกนเชียร์ลั่น “ตอนนี้เสี่ยวซั่งกับเหล่าซ่งได้คนละแต้มแล้ว พี่หลินต้องสู้ๆ นะครับ”
หลินจือไป๋ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร
ครั้งนี้ไม่ต้องเร่งเจ้าหน้าที่ เขาก็เอ่ยออกมาทันที “ปีแห่งกู่ซีไม่อาจว่างเว้นจากการงาน”
โจทย์ข้อนี้ทายยากทีเดียว
ซั่งจื้อหรงและซ่งซิ่งเหลียงเริ่มมีสีหน้าลำบากใจ
ในคอมเมนต์ก็มีคนช่วยทาย มีการเดาตัวอักษรสารพัดคำออกมา
ผ่านไปครู่หนึ่งเจ้าหน้าที่ก็เริ่มนับถอยหลัง
“ห้า สี่ สาม สอง…”
“เซวียน (轩)”
หลินจือไป๋เอ่ยเบาๆ “เซวียน ที่มาจาก ชี่อวี่เซวียนอ๋าง (ท่าทางสง่างาม) ครับ”
ซั่งจื้อหรงและซ่งซิ่งเหลียงสบตากันด้วยสายตาที่ดูแปลกไป
เจียงโส่วรั่งตบมือรัวๆ “ไม่ผิดเลย ปีแห่งกู่ซีคืออายุเจ็ดสิบปี เจ็ดสิบ (七十) รวมกันคือตัวอักษรรถ (车) ส่วนไม่อาจว่างเว้นจากการงานก็คือทำงานต่อ เอาตัวอักษรทำ (干) มารวมกับรถข้างหน้าก็จะได้คำว่า เซวียน (轩)”
“คุณนี่ถอดรหัสตัวอักษรไวจริงนะ”
หลินจือไป๋แซวไปทีหนึ่ง เจียงโส่วรั่งหัวเราะร่า “ผมใช้วิธีคิดย้อนกลับจากคำเฉลย มันก็ต้องไม่ช้าอยู่แล้ว ต่อเลยๆ ตอนนี้ทั้งสามท่านเสมอกันนะครับ พวกพี่ชาย ไม่มีโจทย์ที่ยากกว่านี้อีกเหรอ?”
“ที่จริงความยากก็พอๆ กันหมดนะครับ”
เจ้าหน้าที่เอ่ยยิ้มๆ “ระดับแนวหน้า ทายหนึ่งตัวอักษร”
ซั่งจื้อหรง “ไหว (淮 จา
