ิดเดียว นี่คือความเชื่อมั่นที่ทุกคนมีต่อไป๋ตี้ ด้วยความสามารถของหลินจื้อไป๋ ต่อให้เขาจะมาเริ่มสร้างตัวที่ฉีโจวมือเปล่า ก็ต้องโด่งดังได้อย่างแน่นอน แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น เพราะพรสวรรค์และเสน่ห์ที่เปล่งประกายของคนเรานั้นไม่มีทางบดบังได้ตลอดไป
“ฉันชอบกลอนคู่บทนั้นของอาจารย์ไป๋ตี้มากเลยนะ” หานเย่วซวงร่าย “สายน้ำเขียวใสไร้กังวล เพียงสายลมพัดจึงเกิดระลอก ขุนเขาเขียวหาได้แก่ชรา เพียงแต่หิมะโปรยจนยอดขาว”
ฉู่ฉู่อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เมื่อคืนฉันเลื่อนไปเจอคลิปนั้นด้วยล่ะ เหมือนตอนนั้นอาจารย์ไป๋จะมีเรื่องกับพวกนักปราชญ์ในฉินโจวเหรอคะ?”
“มันผ่านไปแล้วล่ะ” หลินจื้อไป๋ยิ้มบางๆ เขาไม่อยากคุยเรื่องนี้ หรือจะบอกว่าคร้านที่จะซ้ำเติมพวกนักปราชญ์ฉินโจวเหล่านั้นแล้วก็ได้
ทุกคนคุยกันต่ออีกสักพัก หัวข้อการสนทนาล้วนวนเวียนอยู่แต่เรื่องของหลินจื้อไป๋ เพราะยังไงวันนี้เขาก็คือคนที่มีคนพูดถึงมากที่สุดบนโซเชียลของฉีโจว
ทันใดนั้น เย่เจิ้นก็ถามด้วยสีหน้าห่วงใย “เจียนเจีย เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?”
วันนี้ฉีเจียนเจียยังคงแต่งตัวสวยเหมือนเช่นเคย เพียงแตรอยคล้ำใต้ตาปิดไม่อยู่ไปสักนิด ดูปราดเดียวก็รู้ว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ ดวงตาที่ดูเลือนลอยคู่นั้นทำให้เธอดูเหมือนคนที่ยังไม่ตื่นดี ซึ่งมันกลับช่วยลดทอนความเย็นชาแล้วขับเน้นจุดที่ดูบองแบ๊วขึ้นมาแทน ผู้หญิงที่หน้าตาดีก็คงเป็นแบบนี้แหละมั้ง เหมือนกับท่าทางต
