่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เยเจินก็ชักจะเริ่มทนไม่ไหว
เขาพบว่าจริงๆ แล้วเยอิงเองก็สวยมาก แถมมีนิสัยร่าเริงกว่าฉีเจียนเจียเยอะเลยทีเดียว…
ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? ฉันเป็นจอมตื้อของเจียนเจียนะ!
เยเจินหลับตาลงด้วยความรู้สึกผิด ไม่อยากมองเยอิง
ทุกคนกลับตะโกนทันทีว่า “เฮ้ๆๆ ห้ามหลับตาสิ นายไม่กล้าสบตาใช่ไหม?”
“เปล่าซะหน่อย…”
เยเจินลืมตาขึ้นทำเป็นปากแข็ง
แต่อัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันกลับเปิดโปงอารมณ์ที่ไม่สงบของเขาในเวลานี้
“นายชอบเจียนเจียไม่ใช่เหรอ?”
เยจวินจี๋ที่เคยแข่งชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมกับเยเจิน เห็นท่าทางแบบนั้นของอีกฝ่ายก็รีบเยาะเย้ยทันที
“ทำไมเจอเยอิงแล้วหัวใจเต้นเร็วขนาดนี้ล่ะ?”
“ฉันตื่นตระหนกง่ายนะ”
เยเจินยังคงปากแข็ง
นักแสดงซูเปอร์สตาร์ที่ผ่านงานใหญ่มาบ่อยๆ ไม่มีทางตื่นตระหนกง่ายขนาดนั้น
“ชนะแล้ว!”
เมื่อหมดเวลาโดยที่ยังไม่มีการถามคำถาม เยอิงก็ชนะได้เหรียญดอกท้อไปสองเหรียญ
เธอขยิบตาให้ฉีเจียนเจีย “เจียนเจีย ขอโทษด้วยนะ”
“…”
“ฉีเทียนเหวิน พวกเรามาแข่งกันสักรอบ”
ฉีเจียนเจียมองเยอิงแวบหนึ่งแล้วขอทาดวลกับฉีเทียนเหวินทันที
ในเมื่อเธอเอาเหรียญดอกท้อจากจอมตื้อของฉัน งั้นฉันก็จะเอาเหรียญดอกท้อจากจอมตื้อของเธอเหมือนกัน
“เจียนเจีย ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนนี้ฉันจนกรอบ จนใจนิ่งดุจสายน้ำแล้ว!”
ฉีเทียนเหวินลั่นวาจาอย่างฮึกเหิม นั่งลงสบตากับฉีเจียนเจีย
ผลคือไม่ถึงหนึ
