็วขึ้นในเวลาเดียวกัน
เฉวียนตื่นเต้นราวกับตัวตุ่น “เอายังไงดีๆ หลินจือไป๋กับเยอิงหัวใจเต้นแรงขึ้นทั้งคู่เลย นี่มันอะไรกันคะเนี่ย?”
สายตาของหลินจือไป๋เต็มไปด้วยความลึกซึ้ง
“เยอิง…”
เยอิงเองก็มองหลินจือไป๋ด้วยสายตาเลือนลอย
หลินจือไป๋ก็เอ่ยเบาๆ ว่า “เหมือนผมจะ… ชอบคุณเข้าแล้ว…”
“อ๊าก!”
แขกรับเชิญทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ
หลินจือไป๋สารภาพรักกับเยอิงในช่วงเล่นเกมเลยเหรอ!?
เมื่อได้ยินประโยคนี้ อัตราการเต้นของหัวใจเยอิงก็พุ่งจากเก้าสิบไปเป็นหนึ่งร้อย แล้วก็หนึ่งร้อยสิบ จนถึงหนึ่งร้อยยี่สิบในพริบตา!
“ใกล้หมดเวลาแล้ว…” ใครบางคนข้างๆ พูดขึ้นมา
หลินจือไป๋ทนกลั้นยิ้มไม่อยู่อีกต่อไป
เขาแทบจะระเบิดหัวเราะออกมา เพราะรู้สึกขนลุกซู่กับฝีมือการแสดงของตัวเองสุดๆ!
เอาละ ไม่เสแสร้งแล้ว!
เฉลยเลยแล้วกัน!
เมื่อกี้การแสดงล้วนๆ!
รวมถึงที่หัวใจเต้นเร็วขึ้นนั่น ก็เพราะหลินจือไป๋แอบกลั้นหายใจจนขาดออกซิเจนต่างหาก!
ยังไงเวลาก็ใกล้จะหมดแล้ว ต่อให้ตอนนี้จะหัวเราะลั่นออกมาก็ไม่ส่งผลต่อผลลัพธ์หรอก!
หลินจือไป๋ที่คิดแบบนั้นเลิกปกปิดโดยสิ้นเชิง
ส่วนเยอิงในตอนที่เห็นมุมปากของเขาเริ่มยกยิ้ม ก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติทันที
เมื่อเห็นรอยยิ้มของหลินจือไป๋ที่กำลังกว้างขึ้น สมองของเธอก็ช็อตไปดื้อๆ
เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น ในวินาทีนี้เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
พุ่งเข้าหาอ้อมกอดของไอ้คนนิสัยไม่ดีคนนี้ทันที สองมือ
