เป็นคนเตรียมให้
เหนื่อย? การตกปลาดูเหมือนไม่เหนื่อยเลย เพราะส่วนใหญ่เป็นปลาในแม่น้ำขนาดเล็กและกลาง หลินจือไป๋ รู้สึกว่าความสนุกมีมากกว่าความเหนื่อย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้สัมผัสถึงความสุขของคนตกปลา
ตกอีกสักชั่วโมงแล้วกัน รอให้ปลาเต็มถังค่อยไปหาผู้กำกับแลกเหรียญดอกท้อหลินจือไป๋ คาดว่าถ้าเขาทําเต็มที่ วันหนึ่งน่าจะตกปลาได้สักหนึ่งร้อยจิน
แต่ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องโหดขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นวันหน้าผู้กำกับคงไม่กล้าทำธุรกิจกับเขาอีก แน่งั้นก็ตกไปสักห้าสิบจินพอเป็นพิธีแล้วกัน
และแล้วผ่านไปอีกชั่วโมงกว่าๆไร่นาตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน แขกรับเชิญคนอื่นๆ หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ไม่หลงเหลือมาดอีกต่อไป แต่ละคนต่างพากันนั่งทรุดลงกับพื้น
และในตอนนี้เอง หลินจือไป๋ กับคุณลุงคนหนึ่งก็นิ้วถังใบใหญ่เดินกลับมามองไปแต่ไกลเห็นฝูงชนกำลังมองมาที่เขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลางชะเงอดูถังในมือของเขา
หลินจือไป๋ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยยิ้ม ตะโกนเสียงดังว่า
“พวกคุณรู้ได้ยังไงว่าผมตกปลาได้ห้าสิบจิน?”
ทุกคน : ?
พวกเรา : ??
ผู้กำกับ : ???
คุยโวอะไร ปลาตั้งห้าสิบจิน บ่อน้ำเล็กๆ ในชนบทแบบนี้จะมีได้ไง…
เดี๋ยวก่อนนะ!
ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง!?ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของผู้คนนับไม่ถ้วน หลินจือไป๋ เทปลาทั้งหมดลงที่ริมถนนแล้วบอกกับผู้กำกับว่า…
“ชั่งดูสิครับ”
