นเสียงคนอื่นได้ครับ ความเหมือนนี่แม้แต่คนที่คุ้นเคยกันดีก็ยังแยกไม่ออกเลย”
‘พลังพิเศษปะเนี่ย!’
‘จริง ถ้าไม่เห็นหน้าฉันก็แยกไม่ออกเหมือนกันว่านั่นเป็นเสียงใคร!’
‘ฉันเคยดูพวกโชว์เลียนเสียงที่บางคนเลียนเสียงดาราได้เหมือนสุดๆ มาบ้างนะ แต่ไม่มีใครทำได้เวอร์อย่างหลินจือไป๋เลย!’
‘อันนี้ของจริง!’
‘หมอนี่ดูจะมีลูกเล่นพิสดารเยอะนะเนี่ย!’
หลินจือไป๋มักจะสร้างความประหลาดใจให้ผู้ชมได้เสมอ เป็นความประหลาดใจที่มีได้ไม่จบสิ้น!
ช่วงเวลาการถ่ายทำแค่นี้ เขาไม่ได้ทำเรื่องที่ทำให้ผู้ชมตกตะลึงแค่ครั้งเดียว!
และความตกตะลึงแบบนี้ก็ยังไม่จบสิ้น!
เมื่อหลินจือไป๋สวมรอยเป็นทีมงานแล้วใช้กำลังของตัวเองเกือบคนเดียวจับแขกรับเชิญทุกคนได้ ผู้ชมก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดแล้ว
‘เทพ!’
‘คิดแผนนี้ออกได้ยังไงกัน!’
‘มิน่าอิงอิงถึงต้องตามติดหลินจือไป๋ นี่มันสุดยอดขาใหญ่ชัดๆ!’
‘เข้าร่วมรายการ “เยือนเขาลี่ซาน” ต้องกอดขาหลินจือไป๋ไว้ให้แน่น!’
‘เพื่อนร่วมทีมคนนี้พึ่งพาได้สุดๆ เลย!’
‘หลินจือไป๋คือยอดมนุษย์!’
‘สี่ซุปตาร์ราชา สองซุปตาร์ราชินีอะไรกัน ที่นี่มีแต่ยอดมนุษย์ไป๋ตี้!’
‘มิน่าคนฉินโจวถึงเรียกหลินจือไป๋ว่าไป๋ตี้!’
‘มีแค่ชื่อที่เรียกผิด แต่ไม่มีฉายาที่ตั้งผิด!’
และช่วงท้ายรายการ ภาพที่ปรากฏโดดเด่นก็คือเหตุการณ์หลังจากที่หลินจือไป๋ขึ้นเขาวันนี้นั่นเอง
เขาทอดสายตามองออกไปไกลพลางวาดรูป ภาพวาดนั้นเมื่อกล้องซูมเข้าไปใกล้ แม้จะยังไ
