ใจกันจริง ก็น่าจะเลือกสีเดียวกันใช่ไหมล่ะครับ”
คนที่คุ้นเคยกันเริ่มสื่อสารกันด้วยการอ่านริมฝีปาก
ผู้กำกับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น หลักๆ เขาเองก็กลัวว่าการแบ่งกลุ่มจะออกมาประหลาดเกินไป
อย่างเช่นถ้าฉีเจียนเจียกับเย่อิงต้องมาอยู่กลุ่มเดียวกัน มีหวังวุ่นวายจนฟ้าถล่มแน่
หลินจือไป๋ไม่ได้ปรึกษาใคร เขียนคำว่า ‘น้ำเงิน’ ลงไปทันที เขารู้สึกว่าบ้านสีน้ำเงินอยู่ในทำเลดีที่สุด
เพราะมันอยู่ใกล้กับจุดรวมพลนี้ที่สุด
ต่อไปเวลาที่ทุกคนรวมตัวกัน จะได้ไม่ต้องเดินไกล
แต่หลินจือไป๋เชื่อว่าคงมีน้อยคนที่สังเกตเห็นรายละเอียดจุดนี้
และแล้ว
ทุกคนก็เขียนเสร็จเรียบร้อย
มีหกคนเลือกสีขาว สี่คนเลือกสีน้ำเงิน สามคนเลือกสีแดง และสามคนเลือกสีเหลือง
คนทีเลือกสีน้ำเงินเหมือนกับหลินจือไป๋ ได้แก่ฉูฉู่ เย่อิง และหานเยว่ซวง
ผู้กำกับประกาศปรับเปลี่ยน “สีขาวคนเยอะเกินไป ต้องมีสองคนอาสาสละสิทธิ์ คนหนึ่งไปสีแดง อีกคนไปสีเหลืองครับ”
“ฉันไปสีแดงเอง”
“ผมไปสีเหลืองครับ”
หลังจากปรับเปลี่ยนกันแล้ว
การแบ่งกลุ่มจัดสรรบ้านพักก็เสร็จสิ้นอย่างราบรื่น
มุมปากของหลินจือไป๋กระตุก นึกไม่ถึงว่ายังต้องมาอยู่กลุ่มเดียวกับเย่อิง เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าอีกฝ่ายแอบดูกระดาษของเขาชัวร์ๆ
และสิ่งที่ทำให้หลินจือไป๋ห่อเหี่ยวใจยิ่งกว่าเดิมก็คือ…
บ้านสีน้ำเงิน นอกจากเขาแล้ว ที่เหลือเป็นผู้หญิงหมดเลย
ตามนิสัยของทีมงานรายการ ต่อไปต้องมีช่วงแข่งขันระหว่างกลุ่มแน่นอ
