รอเนี่ย?”
“ทำไมยิ่งพูดยิ่งดูเว่อร์ขึ้นเรื่อยๆ?”
ตำนานเกี่ยวกับหลินจือไป๋แพร่สะพัดไปทั่วบริษัทนานแล้ว แต่ข้อมูลบางอย่างดูเว่อร์เกินจริงจนทุกคนยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง สิ่งเดียวที่ยืนยันได้แน่นอนก็คือตัวแทนคนนี้เป็นปรมาจารย์นักเขียนพู่กันระดับท็อปของบลูสตาร์จริงๆ เพราะวิดีโอไลฟ์งานเลี้ยงการกุศลนั่นหาดูได้ทั่วไปในเน็ตของทุกทวีป!
นี่ก็แค่บริษัทบันเทิงขนาดกลางเท่านั้น
หลังจากหลินจือไป๋เดินดูจนทั่ว พอเข้าใจสถานการณ์แล้ว เขาก็เรียกประชุมผู้บริหารระดับสูงเพื่อทำความรู้จักกับหัวหน้าแผนกต่างๆ
เมื่อประชุมเสร็จ
หลินจือไป๋ก็กลับเข้าห้องทำงานของตัวเอง อู๋เสวียนก็เดินตามเข้ามาด้วย “ตัวแทนคะ เรื่องยื่นคำร้องขอจัดอันดับดาราของคุณส่งไปเรียบร้อยแล้วค่ะ คาดว่าเที่ยงวันนี้ก็น่าจะรู้ผล”
“อืม”
หลินจือไป๋เองก็อยากรู้เหมือนกันว่า อันดับดาราเริ่มต้นของเขาในฉีโจวจะเป็นเท่าไหร่ “จริงสิ มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากให้คุณไปจัดการหน่อย”
“เชิญสั่งมาได้เลยค่ะ”
หลินจือไป๋เอ่ยขึ้น “บริษัทเราไม่มีธุรกิจรับทำเพลงตามสั่งใช่ไหม?”
“ไม่มีค่ะ”
อู๋เสวียนกล่าว “เพราะบริษัทเรายังไม่ได้จ้างนักแต่งเพลงค่ะ ศิลปินที่เซ็นสัญญาด้วยก็มีแต่นักแสดง”
“คุณไปหาทางรับออเดอร์มาหน่อย”
หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “ผมรับทำเพลงตามสั่งเอง”
ที่ฉีโจวก็มีระบบรับทำเพลงตามสั่ง หรือจะพูดว่ามีกันทุกทวีปก็ได้ หลินจือไป๋อยากใช้ช่องทางนี้ปล่อยผลงานบางส่วนในฉีโจวก่อน
