นมือออกไป กดลงในอากาศเบาๆ
วินาทีถัดมา
ผู้ชมในสตูดิโอเงียบสงบลงตามที่คิดจริงๆ เพียงแต่หลินจือไป๋สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสายตาเหล่านั้นร้อนแรงเป็นพิเศษ!
คิดอยู่ครู่หนึ่ง
หลินจือไป๋มองไปยังพวกจางซีหยางและโจวหานจิ้น พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ยังจะจับกุมผมอยู่ไหม?”
หลี่เซียว : “…”
ฉินเลี่ยน : “…”
จางซีหยาง : “…”
โจวหานจิ้น : “…”
ก่อนเทพดาราร้อยลักษณ์จะเปิดหน้ากาก เหล่าราชาราชินีเพลงต่างก็เตรียมบุกโจมตี!
หลังจากเทพดาราร้อยลักษณ์เปิดหน้ากาก เหล่าราชาราชินีเพลงกลับพากันสงบเสงี่ยมไม่กล้าส่งเสียง!
คุณสูงส่ง!
คุณยอดเยี่ยม!
พวกเราทั้งหมดรวมกัน ก็ยังไม่กล้าพอจะจับกุมคุณหรอก!
ใครมันจะไปคิดล่ะว่าคุณคือไป๋ตี้ แล้วใครมันจะไปคิดว่าคุณคือฉู่ฉือด้วย!
ไม่ได้นัดหมาย
ทุกคนต่างถอยหลังไปหนึ่งก้าว!
มีเพียงโจวหานจิ้นที่ไม่ได้ถอยหลัง เขามองซ้ายมองขวาอย่างเซ่อซ่าแล้วอึ้งไป
ให้ตายสิ!
พวกนายถอยทำไมกันเนี่ย!
ทำอย่างกับว่าฉันจะเป็นคนจับกุมเขาคนเดียวอย่างนั้นแหละ!
ผู้ชมทั้งฮอลล์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มีเพียงราชาเพลงโจวที่รู้สึกว่าตัวเองอาการไม่สู้ดีแล้ว!
เดิมทีคิดไว้ว่าพอเทพดาราร้อยลักษณ์เปิดหน้ากากปุ๊บจะเข้าไปกดหัวรังแกสักหน่อย แต่ตอนนี้พอเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเทพดาราร้อยลักษณ์ เขากลับขาสั่นพั่บๆ ไหนเลยจะไปกล้ารังแกอีกฝ่าย ทั้งที่ตลอดมามีแต่เขาถูกรังแกฝ่ายเดียว!
รังแกคนซื่อๆ!
จะมารังแกกันแบบนี้ไม่ได้!
ทำไมคุณถึงได้ชอบให
