้ฉันร้องก็คงสู้นายไม่ได้…”
“อะไรนะครับ?”
“ไม่มีอะไร”
เจ้าชายกบหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วโบกมือลาจากไป
หลินจือไป๋มองตามหลังเจ้าชายกบแล้วยิ้มออกมา
และในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ก่อนที่หลินจือไป๋จะเริ่มซ้อมก็ได้พบกับสุนัขทิเบตและปลาคาร์ปน้อย
ปลาคาร์ปน้อยเดินเข้ามาปลอบใจ “อาจารย์เทพดาราร้อยลักษณ์สู้ๆ นะคะ คำพูดของเออิจิโร่น่ะจงใจบิดเบือนประเด็นชัดๆ ฉันเชื่อว่าคนที่เข้าใจดนตรีจริงๆ ต่างก็ได้เห็นฝีมือของคุณในช่วงไม่กี่รอบที่ผ่านมาแล้วค่ะ”
ฟังออกเลย
ปลาคาร์ปน้อยรู้สึกโกรธแค้นแทน พยายามทวงคืนความเป็นธรรมให้กับเทพดาราร้อยลักษณ์ เดิมทีนักร้องก็แยกจากนักแต่งเพลงไม่ออกอยู่แล้ว เรื่องนี้มันกลายเป็นความผิดไปได้ยังไง?
“อื้ม”
หลินจือไป๋ยิ้มจางๆ
สุนัขทิเบตที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “เป้าหมายของเออิจิโร่คือช่วยทุเรียนระเบิด บั่นทอนกำลังใจของคุณในการแข่งรอบชิง ถ้าเราเก็บมาใส่ใจก็เท่ากับตกหลุมพราง ผมเองก็อยากได้แชมป์เหมือนกัน แต่ถ้าผมไม่ได้ ผมก็หวังว่าจะเป็นคนในทีมสีแดงของเราที่ได้มา เจอกันในรอบชิงนะ”
“เจอกันในรอบชิงครับ”
ไม่ว่ากระแสบนอินเทอร์เน็ตจะเป็นยังไง อย่างน้อยเพื่อนๆ ในทีมสีแดงต่างก็สนับสนุนหลินจือไป๋
จนกระทั่งหนึ่งวันก่อนรอบชิงชนะเลิศ ในที่สุดหลินจือไป๋ก็ไม่ได้ซ้อมอีก เขาเตรียมเพลงไว้หลายเพลง และบอกกับวงดนตรีไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงพอที่จะรับมือกับตัวแปรต่างๆ ในรอบชิงชนะเลิศ
…
วันรุ่งขึ้น!
รอบชิงชน
