ล่าวอย่างจนปัญญา “คงได้แต่ภาวนาให้หายหวัดก่อนการแข่งขันรอบหน้าจะเริ่มครับ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ถึงตอนนั้นคงต้องฉีดยาระงับเอา”
“คุณต้องระวังนะ”
หลินจือไป๋เคยอ่านบทวิเคราะห์หนึ่งในชาติก่อนที่บอกว่า สาเหตุที่เสียงของเจย์ โชว ไม่ดีเหมือนตอนหนุ่มๆ ก็เพราะในช่วงแรกเขาแสดงร้องเพลงหนักเกินไปและฉีดยาเพื่อฝืนแสดง สุดท้ายเส้นเสียงก็พัง เรื่องนี้จะเป็นความจริงหรือไม่หลินจือไป๋ไม่แน่ใจ แต่การฉีดยาระงับเป็นวิธีที่คนทั่วไปไม่มีทางเลือกใช้กันแน่นอน
“แต่ผมไม่อยากแพ้…”
โจวหานจิ้นเป็นคนที่กระหายชัยชนะมาตลอด หลินจือไป๋กล่าวว่า “เชื่อผมเถอะ อย่าฉีดยาเลย ถึงตอนนั้นคุณก็เลือกเพลงที่เซฟหน่อย ลดระดับความยากลง สำหรับนักร้องแล้วเส้นเสียงมีความสำคัญมากจริงๆ นะ อย่าให้การแพ้ชนะชั่วคราวมาส่งผลกระทบต่ออนาคตของตัวเองเลย”
“ผม…”
“เชื่อผม” หลินจือไป๋ย้ำคำเดิม
โจวหานจิ้นถอนหายใจ “ก็ได้ครับ สัปดาห์หน้าเป็นวันพ่อแม่ ผมจะเลือกเพลงที่เกี่ยวกับพ่อแม่ เพลงพวกนี้ต้องการการสื่ออารมณ์มากกว่าเทคนิคการร้อง สำหรับผมก็พอจะถือว่าเป็นข่าวดีได้ละมั้ง”
“อืม” หลินจือไป๋กำลังครุ่นคิดว่า หากถึงตอนนั้นโจวหานจิ้นแพ้ เขาจะช่วยคืนชีพให้ ต่อให้สัปดาห์หน้ายังไม่หายดี สัปดาห์ถัดไปคอของอีกฝ่ายก็ต้องฟื้นตัวได้แล้วแน่นอน พอดีเลยที่การคืนชีพผู้เข้าแข่งขันหนึ่งคนเป็นสิทธิพิเศษของเขา แต่เรื่องนี้หลินจือไป๋ยังไม่คิดจะบอกโจวหานจิ้นตอนนี้
ส่วนเรื่องโจวหานจิ้
