งเธอจากฉันไป แท้จริงแล้วตัวเธอนั้นเป็นของฟากฟ้า ทุกหยดน้ำตาล้วนไหลไปหาเธอ ไหลคืนสู่เมื่อแรกที่พบพาน…”
ประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของเทพดาราร้อยลักษณ์แผ่วเบามาก แต่อารมณ์กลับเข้มข้นถึงขีดสุด คนทั้งฮอลล์ต่างนิ่งฟังอย่างสงบ ในใจพลันเกิดความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา
อาลัยอาวรณ์เสียงเอื้อนนั้น? อาลัยอาวรณ์ปลาใหญ่ตัวนั้น? หรืออาลัยอาวรณ์ที่เพลงนี้ต้องจบลง?
อาจเป็นทั้งหมดนั้นละมั้ง บทเพลงอันงดงามนี้ทำให้ผู้ชมทุกคนได้ร่วมทำความฝันที่ทั้งแสนสั้นและนานแสนนานไปพร้อมกับเทพดาราร้อยลักษณ์ ทุกคนถึงขั้นลืมไปแล้วว่านี่คือเสียงของใคร? จะบอกว่าเป็นเสียงของหลัวเยี่ยนก็ไม่ผิด แต่ก็แค่เริ่มต้นเท่านั้น ฟังไปเรื่อยๆ ก็ไม่มีใครสนใจแล้วว่าเทพดาราร้อยลักษณ์กำลังเลียนเสียงใครอยู่ เพราะเสน่ห์ของเพลงนี้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว!
จนกระทั่งเทพดาราร้อยลักษณ์โค้งคำนับ ผู้ชมถึงได้รู้สึกตัวว่าเพลงจบลงแล้วจริงๆ หลังจากความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวราวกับคลื่นยักษ์ก็ระเบิดขึ้น!
“เทพดาราร้อยลักษณ์!”“เทพดาราร้อยลักษณ์!”“เทพดาราร้อยลักษณ์!”
ทุกคนกรีดร้องตะโกนชื่อนี้ราวกับทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง เพลงนี้ทำให้ผู้ชมในห้องส่งและทางบ้านต่างสะเทือนใจไปตามๆ กัน! ทีมกรรมการ หานปัวถึงกับอดใจไม่ไหวตะโกนลั่นว่า “แชมป์! แชมป์! แชมป์!”
สุดท้ายคนทั้งฮอลล์ต่างตะโกนตามกันไปหมด การแสดงนี้ต่อให้บอกว่าเพื่อชิงแชมป์ก็น่าเชื่อ
