อาจารย์ทำแบบนั้นได้อย่างไรกันครับ!” นกกาเหว่าพูดอย่างตื่นเต้น “อยากเรียนบ้างจังเลย!”
“คุณลองหัดดูได้นะ ไม่ยากหรอก” หลินจือไป๋รู้สึกว่านกกาเหวามีศักยภาพพอ หากอีกฝ่ายเป็นหลัวเยี่ยนอย่างที่เขาคาดเดาไว้จริงๆ
“งั้นผมจะกลับไปฝึกดูครับ!” หลัวเยี่ยนพยักหน้าจริงจังด้วยความสนใจอย่างมาก
สุนัขทิเบตหยอกล้อ “คนหนึ่งกล้าสอน อีกคนกล้าเรียน”
ทุกคนพากันหัวเราะร่า บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริง
อีกด้านหนึ่ง ทางฝั่งทีมน้ำเงินกลับเต็มไปด้วยความหดหู่สิ้นหวัง
หญ้าอ่อนเขียวขจีเอ่ยปลอบทุเรียนระเบิดที่เดินกลับมา “ในใจของฉันอาจารย์ชนะไปแล้วค่ะ!”
“เดิมทีก็ไม่ได้แพ้อยู่แล้ว” มันฝรั่งส่งเสียงฮึดฮัด “พี่ทุเรียนเพิ่งออกแรงไปแค่ห้าส่วนเอง แต่เทพดาราร้อยลักษณ์นั้นน่ะคงงัดพลังหมดก๊อกแล้ว นี่คงเป็นท่าไม้ตายของเขาแล้วละ”
“ไม่เป็นไร กลุ่มผู้แพ้ขังทุเรียนไว้ไม่อยู่หรอก” หลิวริมน้ำเอ่ยขึ้น “วันนี้พี่ทุเรียนแค่ประมาทคู่ต่อสู้ไปหน่อยเท่านั้น”
“น่าเสียดายจริงๆ” ดอกเพชฌฆาตตบบาทุเรียนระเบิด “หลังจากนี้ก็เอาคืนให้สาสมเลยนะ”
อารมณ์ของทุเรียนระเบิดยังไม่สู้ดีนัก ความพ่ายแพ้ครั้งแรกบนเวทีนี้สร้างความจดจำฝังลึกให้เขาเหลือเกิน!
การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป ลำดับถัดไปคือการดวลกันระหว่างปลาคาร์ปน้อยกับมันฝรั่ง!
เดิมทีมันฝรั่งต้องดวลกับเทพดาราร้อยลักษณ์ เขาในตอนนี้จึงนึกหวาดกลัวเล็กน้อยจนเหงื่อเย็นเปียกชุ่มไปทั่วแผ่นหลัง!
“เกือบไปแล้ว!”
