หลังเวที ทีมแดงมองดูทุเรียนระเบิดขึ้นไปแสดงบนเวที สุนัขทิเบตเบะปาก “ทุเรียนระเบิดไม่เปลี่ยนใจจริงๆ ด้วยนะ เขาแลกหมายเลขกับหญ้าอ่อนเขียวขจีจริงๆ หมอนี่หยิ่งยโสชะมัด คงจะคิดว่าฝั่งเราไม่มีใครกล้าออกตัวแทนปลาคาร์ปน้อยมาดวลกับเขาละมั้ง?”
“ฉันเกลียดคนที่โอหังกว่าฉันที่สุด!” เจ้าชายกบแค่นเสียงฮึดฮัด “ร้องเพลงรักเนิบนาบแบบนี้ ไม่เห็นคู่แข่งอยู่ในสายตาเกินไปแล้ว เพลงนี้นะไม่เหมาะกับการแข่งบนเวทีเท่าไหร่หรอก!”
“ต่อให้เป็นเพลงรักเนิบช้า การแสดงของเขาก็ทำออกมาได้ถึงขีดสุดจริงๆ…” ปลาคาร์ปน้อยยิ้มขื่น “ฉันถือว่ารอดตัวไป แต่อาจารย์เทพดาราร้อยลักษณ์คงต้องลำบากแล้ว ต้องมาดวลกับทุเรียนระเบิดแทนฉัน”
“ผมเองก็รอดตัวไปได้เหมือนกัน” นกกาเหว่าที่อยู่ข้างๆ เผยรอยยิ้มขื่นออกมาเช่นกัน “ถ้าทุเรียนระเบิดไม่เปลี่ยนหมายเลข ก็คงเป็นผมที่ต้องดวลกับทุเรียนระเบิดแล้ว”
สุนัขทิเบตหยอกล้อ “โลกที่มีเพียงเทพดาราร้อยลักษณ์ต้องรับเคราะห์ได้เกิดขึ้นแล้ว”
เจ้าชายกบกล่าว “ไม่เป็นไรหรอก ฝ่าออกมาจากกลุ่มผู้แพ้ให้ได้ ก็ยังเป็นยอดคนเหมือนเดิม!”
เทพดาราร้อยลักษณ์ถอนหายใจออกมาอย่างหาได้ยาก “สุดท้ายผมก็ต้องเป็นคนแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวสินะ”
ทุเรียนระเบิดคนนี้แข็งแกร่งมากจริงๆ! ยังดีที่ฉันก็พอใช้ได้
เวลาค่อยๆ ผ่านไป การร้องเพลงดำเนินมาถึงช่วงท้าย เสียงของทุเรียนระเบิดฟังดูเหมือนร้องไห้แต่ไม่ใช่ “หัวใจสลาย มอดไหม้กลายเป็นเหล็ก ลมหนา
