ารย์เทพดาราร้อยลักษณ์ อรุณสวัสดิ์ครับ!”
“สวัสดีทุกคน” เทพดาราร้อยลักษณ์พยักหน้าแล้วหาโซฟาว่างนั่งลง
ถึงจะไม่รู้ว่าภายใต้หน้ากากแต่ละใบจะเป็นใคร แต่ทั้งห้าคนก็แข่งขันร่วมกันมานานพอควรจนเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว
“เหล่าโจวกินข้าวหรือยัง?”
เทพดาราร้อยลักษณ์หันไปมองเจ้าชายกบกะทันหัน ภายใต้หน้ากากเจ้าชายกบ มุมปากของโจวหานจินกระตุกริกๆ นายเป็นใครถึงได้มาเรียกฉันว่าเหล่าโจว? แต่เขาก็ยังคงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างถือตัว
“ผมไม่ใช่เหล่าโจว… มื้อเช้ากินซาลาเปาไปห้าลูก น้ำเต้าหู้หนึ่งชาม แล้วก็ปาท่องโก๋อีกหนึ่งตัว ร้านอาหารเช้าตรงข้างนอกสถานีโทรทัศน์เทียนกวงนั้นนะ รสชาติไม่เลวดี”
“มิน่าเหล่าโจวถึงได้อ้วนเอาซะแบบนี้”
คำพูดติดตลกของสุนัขทิเบตที่อยู่ข้างๆ ทำให้มุมปากของเจ้าชายกบโจวหานจินยิ่งกระตุกหนักกว่าเดิม
แล้วแกเป็นใครอีกละเนี่ย ถึงได้มาเรียกฉันว่าเหล่าโจวตามกันไปหมด? มันน่าหงุดหงิดชะมัด! ทุกคนรู้หมดแล้วว่าฉันเป็นใคร! แต่ฉันกลับไม่รู้เลยว่าพวกนั้นเป็นใครบ้าง!
นกกาเหว่าและปลาคาร์ปน้อยที่อยู่ข้างๆ ได้แต่ตัวสั่นเทา ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร เทพดาราร้อยลักษณ์กับสุนัขทิเบตใจกล้าจริงๆ ถึงขั้นเรียกราชาเพลงโจวว่า ‘เหล่าโจว’
สุนัขทิเบตยังพอว่า ในเน็ตต่างวิเคราะห์ว่าเขามีโอกาสสูงที่จะเป็นราชาเพลง การจะเรียกเหล่าโจวก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่เทพดาราร้อยลักษณ์มีสิทธิ์อะไรถึงได้โอหังขนาดนี้?
ทั้งที่ตอนแข่งก่อนหน้านี้ เทพดา
