หลินจือไป๋ในฐานะเจ้าของสำนักพิมพ์แห่งฉินโจว ประสิทธิภาพการออกคำสั่งด้วยตนเองสูงมากจริงๆ
ไม่จำเป็นต้องส่งต้นฉบับตามขั้นตอนปกติ เหล่าบรรณาธิการไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะปริปากเสนอความเห็น จัดตารางการประชาสัมพันธ์ระดับสูงสุดให้กับ ‘One Piece’ ทันที!
“ความสุขของการกวาดล้างทุกสรรพสิ่ง!”
ตอนนี้หลินจือไป๋มีความสุขที่ได้เป็นผู้ไร้เทียมทาน กวาดล้างแปดทิศในฉินโจว
เมื่อนึกถึงตอนตีพิมพ์นิยายสั้นเมื่อสามปีก่อน ที่ต้องหาวิธีสร้างตัวตนแฝง ทั้งยังต้องรอข่าวจากสำนักพิมพ์ว่าจะผ่านการพิจารณาหรือไม่ เทียบกับสถานการณ์ในปัจจุบันแล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินจริงๆ
เพียงแต่เมื่อเห็นว่ากระแสการประชาสัมพันธ์ของ ‘One Piece’ ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะทุ่มเงินลงไปไม่น้อย แฟนคลับของปูเยโหวและชาวเน็ตฉินโจวก็เริ่มสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ
“เอ๊ะ?”
“เหมือนจะเล่นใหญ่ไปหน่อยนะ!”
“ทำไมถึงมีการประชาสัมพันธ์ ‘One Piece’ อยู่ทุกที่เลยล่ะ?”
“ปูเยโหวควรจะแค่ทำเล่นๆ นี่นา สำนักพิมพ์เสินฮวาต้องจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ?”
“หรืออาจจะเพื่อประจบปูเยโหว?”
“เพราะยังไงปูเยโหวก็เป็นเสาหลักของสำนักพิมพ์เสินฮวานี่นา เสาหลักนึกอยากจะออกมังงะขึ้นมา สำนักพิมพ์เสินฮวาก็ได้แต่ต้องทุ่มเทประชาสัมพันธ์ให้เขา เพราะปูเยโหวสำคัญเกินไป”
“ฮ่าๆ ไปตี้ถูกบังคับให้ทำงานใช่ไหมเนี่ย?”
“จู่ๆ รอบนี้ก็ทำให้ฉันนึกถึงเมื่อปีที่แล้ว ที่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของฉินโจว
