สีสันของรายการยังต้องมี แต่จะให้มีแค่สีสันไม่ได้ สิ่งที่ควรสื่อสารก็ต้องสื่อสารให้ชัดเจน สิ่งที่ควรระบายก็ต้องระบายออกมา
หลังจากนี้เขาจะยังเล่นสนุกต่อไป ไม่ถือเอาอันดับเป็นสิ่งสำคัญที่สุด แต่จะมัวแต่เล่นสนุกอย่างเดียวไม่ได้
นี่คือผลเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการแข่งขันรอบนี้ของหลินจือไป๋
ส่วนภายในห้องพักผ่อนหลังเวที เมื่อได้ยินเสียงร้องของเทพดาราร้อยลักษณ์ ปฏิกิริยาของเจ้าชายกบกลับรวดเร็วยิ่งกว่าทีมกรรมการนักทายในฮอลล์เสียอีก
“เสียงของฉู่ฉือ!”
ผู้จัดการชั่วคราวเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเจ้าชายกบถึงได้อ่อนไหวต่อเสียงของฉู่ฉือขนาดนี้
“งั้นเทพดาราร้อยลักษณ์ก็คืออาจารย์ฉู่ฉือเหรอคะ!?”
“ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก…”
เจ้าชายกบแววตาคมดุจสายฟ้า ในหัวสมองอันน้อยนิดเต็มไปด้วยสติปัญญา “ก็แค่ลูกไม้อีกอย่างของเทพดาราร้อยลักษณ์เท่านั้นแหละ!”
ห้องข้างๆ จางซีหยางเองก็ฟังออกเช่นกัน “เหอะ คราวนี้เป็นเสียงของฉู่ฉือ การแสดงยอดเยี่ยมมาก เป็นเพลงที่ดีจริงๆ!”
“อาจารย์จาง คุณคิดว่าเขาจะเป็นอาจารย์ฉู่ฉือไหมคะ?”
“ไม่ใช่หรอก”
“เพราะอะไรเหรอคะ?”
“เพราะผมมองเห็นเล่ห์เหลี่ยมของเทพดาราร้อยลักษณ์ทะลุปรุโปร่งแล้ว!”
“เอ๊ะ?”
“เพราะถ้าเขาแกล้งเป็นคนอื่น พวกเรายังมีช่องทางตรวจสอบได้ แต่ถ้าแกล้งเป็นฉู่ฉือ เราไม่มีทางตรวจสอบได้เลย ยังไงใครๆ ก็รู้ว่าฉู่ฉือไม่เคยปรากฏตัวต่อสาธารณะ เพื่อหลอกลวงพวกเรา เทพดาราร้อยลักษณ์ก็ถือว่าทุ่มเทไม่น้
