ียงขรึม “ผมคือฉู่ฉือจริงๆ นะบราเธอร์~!”
ทั่วทั้งฮอลล์เต็มไปด้วยเสียงโห่ฮา บนใบหน้าของทุกคนล้วนประดับด้วยรอยยิ้ม สีหน้าเหล่านั้นบอกชัดเจนว่า ‘นายเสแสร้ง นายแกล้งทำต่อไปสิ!’
อิงเหวยจ้องมองเทพดาราร้อยลักษณ์ด้วยรอยยิ้ม “คุณลองทายดูสิครับว่าพวกเราเชื่อไหม?”
“ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ”
หลินจือไป๋รู้ว่าทำอะไรมากเกินไปย่อมไม่ดี ปฏิกิริยาในระดับนี้ถือว่าเพียงพอแล้ว และการแกล้งเป็นฉู่ฉือถือเป็นหมากที่ยอดเยี่ยมจริงๆ
หลี่เชียวเอ่ยด้วยท่าทางล้อเลียน “เพราะยังไงฉู่ฉือก็เก่งเรื่องการแต่งเพลงมาก เพลงที่คุณร้องก็เป็นเพลงใหม่พอดี แต่คุณทายสิวว่าเป็นยังไง? ยิ่งคุณเหมือนใครมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งไม่ใช่คนคนนั้นมากเท่านั้น!”
ความจริงยังมีอีกประโยคหนึ่งที่หลี่เชียวไม่ได้พูดออกมา เธอสงสัยว่าเบื้องหลังของเทพดาราร้อยลักษณ์ มีผู้เชี่ยวชาญคอยช่วยเขียนเพลงให้! เพียงแต่คำพูดนี้อาจทำให้เกิดดราม่าได้ง่าย ยังไงรายการนี้ก็โด่งดังมากจริงๆ
ก่อนหน้านี้แค่เพราะเทพดาราร้อยลักษณ์เลียนแบบจางซีหยางได้เหมือนเกินไป ก็เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ใหญ่โตแล้ว ดังนั้นหลี่เชียวจึงค่อนข้างระมัดระวังคำพูด กังวลว่าจะเกิดดราม่าที่ไม่จำเป็นขึ้น
“รอบนี้ผมไม่สนใจแล้วว่าคุณคือใคร เหมือนกับที่เพลงของคุณร้องเอาไว้นั่นแหละครับ” เถียนเหวยกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ผมแค่รู้สึกว่าเพลงนี้เขียนได้ดีจริงๆ นี่น่าจะเป็นผลงานที่กินใจที่สุดรองจากเพลงแรกในสัปดาห์แรกของคุณเล
