ได้ไม่ลึกซึ้งนัก
รอบแรกสิ้นสุดลง รอบที่สองกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ผู้ชมในฮอลล์กำลังพูดคุยถึงประเด็นการแข่งขัน
“นี่เป็นตอนรองสุดท้ายของทีมสีแดงแล้ว ตอนหน้าก็จะเป็นรอบชิงชนะเลิศภายในทีมสีแดงแล้ว!”
“ดูท่าแชมป์ของทีมสีแดงคงต้องตัดสินกันระหว่างสุนัขทิเบต เจ้าชายกบ และเทพดาราร้อยลักษณ์แล้วละ”
“เทพดาราร้อยลักษณ์ยังดูด้อยกว่าสองคนนั้นอยู่นิดหน่อยนะ”
“แต่เทพดาราร้อยลักษณ์ตลกดีนะ สีสันรายการดี เสน่ห์ดึงดูดผู้ชมก็ดี ผู้ชมชอบดูเขาเลยเต็มใจลงคะแนนให้”
“ก็จริงนะ แต่ฉันยังมีเหตุผลพอที่จะไม่ลงคะแนนให้เทพดาราร้อยลักษณ์ เพราะสุนัขทิเบตกับเจ้าชายกบร้องเพลงได้ดีกว่าจริงๆ เทพดาราร้อยลักษณ์นะดูไม่จริงจังเกินไป”
“เทพดาราร้อยลักษณ์ดูไม่จริงจังเกินไปจริงๆ นั่นแหละ”
“ถ้าพูดถึงฝีมือที่แท้จริง ฉันยังรู้สึกว่าสุนัขทิเบตแข็งแกร่งที่สุด ร้องได้ระเบิดอารมณ์มาก!”
“สองตอนมานี้เจ้าชายกบระเบิดพลังออกมามากกว่าหน่อย ฉันรู้สึกว่าในสองคนนี้ต้องมีใครคนหนึ่งเป็นราชาเพลงแน่ หรือถึงขั้นอาจจะเป็นราชาเพลงทั้งคู่เลยก็ได้!”
ระหว่างการถกเถียง ในที่สุดรอบที่สองก็เริ่มต้นขึ้น ผู้ชมที่รอคอยมาครู่ใหญ่กลับมามีสมาธิจดจ่ออีกครั้ง!
“คราวนี้เทพดาราร้อยลักษณ์ได้หมายเลขอะไร?”
เอาเถอะ แม้ทุกคนจะรู้สึกว่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดของทีมสีแดงคือสุนัขทิเบตและเจ้าชายกบ แต่คนที่พวกเขาให้ความสนใจมากที่สุดยังคงเป็นเทพดาราร้อยลักษณ์อยู่ดี!
ก็เพราะความไม่จริงจ
