บ้าง!
“ข้างในมีครอบครัวหลินจือไป๋ ข้างนอกมีคุนเผิง สถานการณ์ของพวกเราตอนนี้เดินลำบากมาก” หลินมูหรี่ตาลง
หลินเชินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยว่า “พวกเราจะนั่งรอความตายอยู่อย่างนี้เหรอ?”
หลินชิวเหลือบมองลูกชายและลูกสาว “เรื่องบางอย่างที่เกี่ยวกับอนาคต ต้องเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้วละ ตาแก่คนนั้นไม่เคยทำดีกับลูกหลานคนไหนขนาดนี้มาก่อน เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะหลงจนตามใจลูกหลาน”
หลินเจามู่จะส่งต่อเสินฮวากรุ๊ปให้ใคร เป็นประเด็นที่คนในตระกูลหลิน หรือแม้แต่คนในวงการบันเทิงฉินโจวต่างก็เฝ้าจับตามองมาตลอด ดังนั้นแค่การกระทำอย่างการยกเครื่องบินให้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนมโนข้อมูลออกมาได้นับไม่ถ้วนแล้ว!
แต่ตัวหลินจือไป๋กลับสงบนิ่ง เขาในตอนนี้ไม่เห็นพวกครอบครัวของบรรดาลุงอยู่ในสายตาอีกต่อไปแล้ว
เว็บไซต์วิดีโอของลุงรองและสถานีโทรทัศน์ของลุงสาม ล้วนถูกหลินจือไป๋กดทับเอาไว้ เหลือแค่อุตสาหกรรมภาพยนตร์ที่ลุงใหญ่รับผิดชอบอยู่ที่หลินจือไป๋ยังยากจะซุ่มโจมตีในตอนนี้ แต่สถานการณ์แบบนี้ก็คงอยู่ได้ไม่นานหรอก
ทว่าการที่ท่านผู้เฒ่ามอบเครื่องบินให้ หลินจือไป๋ย่อมต้องกล่าวขอบคุณตามมารยาทและเหตุผล
ดังนั้นในช่วงค่ำ เขาจึงโทรศัพท์ไปหาหลินเจามู่ หลักๆ คือช่วงกลางวันที่คฤหาสน์ซีเฉิงเขาไม่พบปู่
“ถ้าอยากจะขอบคุณฉันจริงๆ ละก็” หลังจากหลินเจามู่รับสาย เขาก็กล่าวอย่างสงบว่า “เขียนอักษรพู่กันให้ฉันสักแผ่นสิ”
หลินจือไป๋: “…”
ดูท่า
