โบราณว่าไว้ยามเจ็บหนักพึ่งหมอไม่เลือกหน้า ตอนนี้หลี่เชียวกำลังมืดแปดด้าน มองว่าทุกคนคือ ‘คนร้าย’ ไปหมด เพราะในบรรดานักร้องชายแห่งวงการเพลงฉินโจว คนที่ทำได้ถึงขนาดนี้ในความทรงจำของเธอมีเพียงหลัวเยี่ยน
ถึงน้ำเสียงจะต่างจากหลัวเยี่ยน และทักษะการร้องที่แสดงออกมาจะสูงกว่าหลัวเยี่ยนมากก็ตาม แต่ใครใช้ให้เธอคิดหาคนอื่นไม่ออกแล้วกันล่ะ?
ณ สถานที่ถ่ายทำ ดนตรีหยุดลงแล้ว การร้องเพลงสิ้นสุดลงแล้ว
ทั่วทั้งฮอลล์เงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังสนั่นหวั่นไหวรุนแรง ผู้ชมแผดเสียงตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“เทพดาราร้อยลักษณ์!”
“เทพดาราร้อยลักษณ์!”
“เทพดาราร้อยลักษณ์!”
นี่คือเวทีที่ระเบิดพลังออกมาอย่างแท้จริง เทพดาราร้อยลักษณ์ใช้เสียงของหลี่เชียวสร้างความตะลึงให้กับทุกคน ตัวตนของเขาทวีความซับซ้อนซ่อนเงื่อนขึ้นไปอีก!
“ตกลงเขาคือใครกันแน่!”
“เทพดาราร้อยลักษณ์เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?”
“ถ้าเป็นนักร้องหญิง แล้วก่อนหน้านี้เขาเลียนเสียงนักร้องชายมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร… แต่ถ้าเป็นนักร้องชาย จะเลียนเสียงหลี่เชียวออกมาได้ขนาดนี้ได้อย่างไร!”
“หรือว่าเขาจะเป็นหลัวเยี่ยน!?”
“ทักษะการร้องของหลัวเยี่ยนไม่น่าจะโหดขนาดนี้นะ?”
“นกกาเหว่าต่างหากที่เป็นหลัวเยี่ยนไม่ใช่เหรอ?”
“แต่ก็ตัดความเป็นไปได้ที่เทพดาราร้อยลักษณ์จะเป็นหลัวเยี่ยนทิ้งไม่ได้นะ! ถ้าใชวิธีตัดตัวเลือกออกไปเรื่อยๆ ก็เหลือแค่หลัวเยี่ยนที่พอจะเข้าเค
